De vijftig beste films op Netflix, samengesteld door negen recensenten van VPRO Cinema. Onderstaande lijst dateert uit april 2022 en wordt binnenkort vernieuwd.

Nr. 50: Heat

Verenigde Staten 1995. Regie: Michael Mann

We trappen onze lijst af met deze misdaadklassieker van regisseur Michael Mann, waarin politieman Hanna (Al Pacino) jaagt op bankrover McCauley (Robert De Niro). Het zijn twee vakmannen met een treurigstemmend privéleven. Het misdaaddrama is uiterst stijlvol in beeld gebracht, strak gemonteerd en heel goed geregisseerd. Toch is dit vooral de film van twee acteerkanonnen. De Niro wilde bijvoorbeeld liever niet repeteren voor het filmen van een scène waarin hij in een restaurant een kop koffie drinkt met Pacino, en regisseur Mann ging akkoord. De scène werd met twee camera's opgenomen, de acteurs pakten hun ruimte voor improvisatie, en het resultaat was spectaculair. Prachtfilm, een absoluut hoogtepunt in het genre en misschien wel het beste werk van Mann.

❌ Deze film is inmiddels verwijderd van Netflix ❌

Nr. 49: Gravity

Verenigde Staten/Verenigd Koninkrijk 2013. Regie: Alfonso Cuarón

De eerste van de drie ruimtefilms die deze top vijftig haalden is dit met zeven Oscars bekroonde scifi-meesterwerk over twee astronauten die op drift raken in de ruimte, nadat hun ruimtestation is verwoest door rondzwevend puin. Veel meer behelst het verhaal van Gravity niet, maar de combinatie van ingetogen drama, realistische actie en een adembenemend groots decor werkt uitstekend. Zoals eerder in Children of Men en Y tu mamá también legt de Mexicaanse regisseur Alfonso Cuarón de gebeurtenissen vast in lange, wervelende shots, die de chaos en intensiteit versterken. Tussen de virtuoze CGI- en 3D-effecten wordt de menselijke factor gewaarborgd door de prima acteurs. De gouden beeldjes waren onder andere voor regisseur Cuarón en voor cameraman Emmanuel Lubezki.

❌ Deze film is inmiddels verwijderd van Netflix ❌

Nr. 48: Edge of Tomorrow

Verenigde Staten/Australië 2014. Regie: Doug Liman.

Majoor Cage (Tom Cruise) is een witteboordenofficier die in de nabije toekomst door zijn geallieerde generaal naar het front wordt gestuurd om weerwerk te geven aan buitenaardse, spinachtige wezens ('Mimics'). Nog vóór hij de veiligheidspal van zijn Japans sprekende gevechtsuitrusting heeft kunnen ontgrendelen, ligt de kantoormajoor aan gort. Maar omdat een klodder Mimic-bloed zijn bloedbaan vervuilt, is Cage na deze en elke volgende fataliteit klaar voor weer een nieuw rondje apocalyptische scifi-actie. Groundhog Day op testosteron dus. Ondanks de standaard ontknoping een bovengemiddeld intelligente, zwartkomische actiefilm.

❌ Deze film is inmiddels verwijderd van Netflix ❌

Nr. 47: Gladiator

Verenigd Koninkrijk/Verenigde Staten 2000. Regie: Ridley Scott

Meerdere films van regisseur Ridley Scott zijn te zien op Netflix, zoals American Gangster en Black Hawk Down, maar dit is de enige die de lijst haalde. Tot de jaren 70 waren sandalen, zand, bloed en een man die onrecht is aangedaan voldoende stof om een epische actiefilm te maken in de categorie Ben-Hur. De stoffige arena lag er verlaten bij totdat Scotts Gladiator in 2000 het strijdtoneel betrad. Het verhaal: de Romeinse generaal Maximus (Russell Crowe, die een underdog uitstraling combineert met de biomechanica van een bulldozer) verslaat een noordelijk barbarenleger, maar wordt dan verraden door keizer Commodus (Joaquin Phoenix). Hij wordt verkocht als slaaf en moet dan als gladiator aan de slag. De rest is even voorspelbaar als onweerstaanbaar.

Nr. 46: Interstellar

Verenigde Staten/Verenigd Koninkrijk 2014. Regie: Christopher Nolan

Deze indrukwekkende ruimtefilm van regisseur Christopher Nolan kwam in de vorige editie van deze lijst nog terecht op plek 35, maar zakt nu wat af naar nummer 46. Het verhaal vindt plaats in de nabije toekomst, waarin de aarde bijna uitgeput is geraakt. NASA-wetenschappers werken daarom aan een plan om de mensheid via een wormgat naar een verre planeet te verkassen. Matthew McConaughey speelt een astronaut die voor deze missie zijn kinderen moet achterlaten. Al vormt dat familiedrama de emotionele kern van het verhaal, richt Nolan zich vooral op de wetenschap in zijn film, die zo realistisch mogelijk werd verwerkt. Het levert adembenemende ruimtebeelden op, die worden ondersteund door een van de beste scores van componist Hans Zimmer.

❌ Deze film is inmiddels verwijderd van Netflix ❌

Nr. 45: I’m Thinking of Ending Things

Verenigde Staten 2020. Regie: Charlie Kaufman

Vijf plekjes gezakt ten opzichte van de vorige editie, maar gelukkig nog steeds te vinden in onze lijst is deze enigmatische, maar uiterst interessante thriller van Charlie Kaufman. De filmmaker, vooral bekend van zijn scenario’s voor Being John Malkovich en Eternal Sunshine of the Spotless Mind, baseerde zich voor zijn derde film als regisseur voor het eerst op het verhaal van een ander (de gelijknamige roman van Iain Reid), maar ook dit is weer een typische Kaufmanfilm. Een jonge vrouw (Jessie Buckley) is met haar kersverse, nogal saaie vriendje (Jesse Plemons) op weg naar de boerderij van zijn ouders. En de hele tijd hoort ze een stemmetje in haar hoofd dat zegt: ‘Ik denk erover om er een eind aan te maken.’ Aan wat? De relatie, haar leven, zijn leven? Het is Kaufman op zijn best: ondoorgrondelijk, melancholiek en hartverscheurend droevig.

Lees ook ons artikel over Kaufman: ‘Zijn verhalen moet je niet willen begrijpen, je moet ze willen voelen’

Nr. 44: The Hurt Locker

Verenigde Staten 2008. Regie: Kathryn Bigelow

De enige titel uit deze lijst die de prijs voor beste film won bij de Oscars is dit indrukwekkende oorlogsdrama over een explosievenopruimingsdienst in Irak. Nieuweling Sgt. James (Jeremy Renner) is erg goed in zijn vak, maar hij neemt veel risico's. Zijn collega's zweten intussen peentjes: ze hebben al heel wat collega's verloren aan in elkaar geknutselde bommen. Heel goede oorlogsfilm, zinderend spannend, realistisch en aangrijpend. Geweldig spel van de hele cast. De altijd interessante regisseur Kathryn Bigelow (Zero Dark Thirty, Point Break) verfilmde een messcherp scenario van Mark Boal, die een tijdlang meeliep met een vergelijkbaar team in Bagdad. Naast de hoofdprijs bij de Oscars won de film ook beeldjes voor regie en script.

Nr. 43: Se7en

Verenigde Staten 1995. Regie: David Fincher

Maar liefst vier films van de veelgeprezen regisseur David Fincher eindigden in onze top vijftig. De laagst genoteerde, maar zeker niet de minste, is Se7en, Finchers tweede film. Het is een bloedstollende en originele thriller over twee rechercheurs (Morgan Freeman en Brad Pitt) die samen een seriemoordenaar opsporen. Ze ontdekken dat de moordenaar de klassieke zeven hoofdzonden afwerkt. Bij het eerste slachtoffer, een volgevreten man, wordt het woord 'gulzigheid' aangetroffen, de tweede moord is gepleegd onder het kopje 'hebzucht'; als de literaire schijn niet bedriegt, zullen er nog vijf moorden volgen. Het mooie camerawerk is van Darius Khondji (Uncut Gems, Amour, Midnight in Paris).

❌ Deze film is inmiddels verwijderd van Netflix ❌

Nr. 42: Trope de Elite

Brazilië 2007. Regie: José Padilha

De Batalhão de Operações Policiais Especiais (BOPE) is een speciale politie-eenheid die in Rio de Janeiro mag opdraven als de gewone, ineffectieve en corrupte politie het niet meer aankan, en dat komt nogal eens voor. Maar de mannen van de elite-eenheid werken bepaald niet zachtzinnig, ze moorden en martelen zonder met hun ogen te knipperen. Dat deze film over de BOPE een Gouden Beer won in Berlijn leidde tot veel commotie, het exorbitante geweld zou volgens sommige critici gelegitimeerd worden. Volgens regisseur José Padilha laat de film echter alleen zien 'wat er gebeurt op plaatsen waar niemand ooit komt kijken’. De hoofdrol wordt vertolkt door Wagner Moura (Pablo Escobar in seriehit Narcos).

Nr. 41: The Piano

Nieuw-Zeeland/Australië/Frankrijk 1993. Regie: Jane Campion

Afgelopen maart won de Nieuw-Zeelandse regisseur Jane Campion de Oscar voor beste regisseur met haar aangrijpende cowboydrama The Power of the Dog. Dertig jaar eerder ontving Campion ook al een Oscar, toen voor het scenario dat ze schreef voor onze nummer 41: het prachtige The Piano. Hoofdrolspeler Holly Hunter vertolkt de rol van Ada, een uitgehuwelijkte vrouw die op haar zesde heeft besloten niet meer te praten. Sam Neill als de norse, stuurse man aan wie Ada wordt uitgehuwelijkt scoort een krappe voldoende, maar Harvey Keitel, als de lompe bruut die Ada’s geliefde piano koopt en haar het instrument stukje bij beetje laat 'terug verdienen' is zoals gebruikelijk voortreffelijk. De muziek bij de film is geschreven door Michael Nyman en actrices Hunter en Anne Paquin, die Ada’s vroegwijze, buitenechtelijke dochtertje speelt, wonnen beiden een Oscar.

Nr. 40: Mank

Verenigde Staten 2020. Regie: David Fincher

De tweede David Fincher-film in deze lijst is zijn meest recente wapenfeit, dat in 2021 nog goed was voor maar liefst tien Oscarnominaties. Dit komische drama gaat over de moeizame totstandkoming van het scenario voor Orson Welles’ filmklassieker Citizen Kane (1941), en is verteld vanuit het standpunt van de schrijver van dat scenario, Herman ‘Mank’ Mankiewiecz. De ruim twee uur durende film springt heen en weer in de tijd en zit propvol personages, maar regisseur Fincher zorgt ervoor dat het verhaal – geschreven door zijn vader Jack – geen moment gaat slepen. En de briljante, cynische Mank wordt met veel humor en energie gespeeld door Gary Oldman. Uiteraard geschoten in zwart-wit, want alle beelden die we van toen kennen zijn in zwart-wit. Cinematograaf Erik Messerschmidt won er een Oscar voor.

Lees ook ons achtergrondverhaal over de totstandkoming van Mank

Nr. 39: First Reformed

Verenigde Staten 2017. Regie: Paul Schrader

Een door schuld verteerde dominee van Nederlands Hervormde kerk moet een ontspoorde milieuactivist zien te redden, maar begint hem steeds beter te begrijpen. En vindt bovendien diens zwangere vrouw leuk (gespeeld door Amanda Seyfried, die tijdens de draaiperiode ook daadwerkelijk zwanger was). Het is de zoveelste film waarin schrijver/regisseur Paul Schrader (Taxi Driver, The Card Counter) reflecteert op zijn eigen streng calvinistische opvoeding, en inzoomt op de innerlijke strijd van een wanhopig zoekende antiheld. Het is zwaar, symbolisch en uitgebeend, maar ook spannend, intelligent en gedenkwaardig. En met een fantastische hoofdrol van de against type-gecaste Ethan Hawke als dominee Ernst Toller.

❌ Deze film is inmiddels verwijderd van Netflix ❌

Nr. 38: Back to the Future

Verenigde Staten 1985. Regie: Robert Zemeckis

De door Robert Zemeckis geregisseerde Forrest Gump en Flight, films die ook te zien zijn op Netflix, haalden de lijst niet. Deze flitsende en originele scifi-komedie is daarmee de enige Zemeckis in onze top vijftig. In de inmiddels klassieke en iconische jarentachtigfilm reist de zeventienjarige Marty McFly (Michael J. Fox) met behulp van de tijdmachine van de merkwaardige professor Emmett Brown (Christopher Lloyd) naar het verleden. Daar ontmoet hij zijn stuntelige vader en zijn charmante moeder. Hij zal ze moeten koppelen, want anders wordt hij nooit geboren... Het briljante, geestige script van Zemeckis en Bob Gale van deze tijdreisfilm werd pas na lang aarzelen door de Universal-studio goedgekeurd. Universals verzoek om de titel te wijzigen in 'Spaceman From Pluto' werd door producent Steven Spielberg gelukkig elegant afgewimpeld.

Deze film komt voorbij in het tweede seizoen van De Kijk van Koolhoven. In de slotaflevering vertelt Martin Koolhoven alles over de tijdreisfilm.

Nr. 37: Nocturnal Animals

Verenigde Staten 2016. Regie: Tom Ford

Deze langverwachte tweede film van modeontwerper/regisseur Tom Ford (A Single Man) is even vernuftig als virtuoos. In de film lopen drie verhaallijnen door elkaar. Over de geslaagde maar diepongelukkige galeriehouder Susan (Amy Adams); haar ooit gelukkige relatie met aspirant-schrijver Edward (Jake Gyllenhaal); en het verhaal van het boek dat Edward schreef en opdroeg aan Susan, getiteld Nocturnal Animals. Dat laatste verhaal - dat we zien gebeuren wanneer Susan het leest - is een razend spannend verfilmde thriller over hoe het gezin van Tony (ook Gyllenhaal) geterroriseerd wordt door een handvol rednecks. Ford regisseerde, produceerde, en schreef ook het scenario (naar het boek Tony and Susan van Austin Wright). Met een fantastische rol van Michael Shannon, die terecht werd genomineerd voor een Oscar.

Lees ook ons interview met regisseur Tom Ford over de film: 'Arm én rijk voelen eenzaamheid, teleurstelling en rouw'

❌ Deze film is inmiddels verwijderd van Netflix ❌

Nr. 36: Prisoners

Verenigde Staten 2013. Regie: Denis Villeneuve

De gelauwerde Canadese regisseur Denis Villeneuve is inmiddels vooral bekend vanwege zijn epische en prachtig visuele spektakel Dune, in maart nog een van de grote winnaars bij de Oscars. Maar de filmmaker heeft veel meer moois op zijn naam staan, zoals de subliem opgebouwde, inktzwarte thriller Prisoners. De film begint met een Thanksgiving-diner, waarna in de avond twee meisjes spoorloos verdwijnen. De enige aanwijzing leidt naar een camper, maar de zwakbegaafde eigenaar wordt door gebrek aan bewijs al snel vrijgelaten. Keller (Hugh Jackman), de vader van een van de meisjes, besluit het heft in eigen handen te nemen, en gaat op zoek. Het resulteert in een emotioneel zware tocht door een van elk greintje zonlicht gespeend landschap. Het magistrale schimmenspel van cameraman Roger Deakins (1917, Fargo) werd geheel terecht genomineerd voor een Oscar.

Lees ook onze uitgebreide recensie van Prisoners

Nr. 35: Paddington 2

Verenigd Koninkrijk/Frankrijk 2017. Regie: Paul King

Films die werkelijk leuk zijn voor het hele gezin zijn zeldzaam, daarom was de live-actionfilm over beertje Paddington uit 2014 (ook te zien op Netflix) zo’n fijne verrassing. Regisseur Paul King maakte er een onweerstaanbaar vrolijk avontuur van, oer-Brits (met subtiele Brexitkritiek), prachtig vormgegeven en vol geïnspireerde grapjes. Dit vervolg heeft diezelfde ingrediënten maar is nog iets beter, al is het maar vanwege de heerlijke bijrollen van Hugh Grant en Brendan Gleeson. Paddington, inmiddels goed geïntegreerd in Londen, krijgt het in deze film aan de stok met een ijdele meestervermommer en belandt per ongeluk in de gevangenis. Fans van deze vrolijke filmreeks hebben geluk: er zijn al plannen voor een derde deel.

Nr. 34: Marriage Story

Verenigde Staten 2019. Regie: Noah Baumbach

Kan een film over een echtscheiding grappig, liefdevol, ontroerend én romantisch zijn? Ja, bewijst regisseur/scenarioschrijver Noah Baumbach (While We're Young) met Marriage Story, dat hij deels baseerde op zijn eigen scheiding met actrice Jennifer Jason Leigh. Adam Driver en Scarlett Johansson zijn weergaloos als theaterregisseur Charlie en actrice Nicole, die na jaren huwelijk besluiten uit elkaar te gaan. Aanvankelijk verloopt dat nog redelijk amicaal – ze hebben samen een achtjarige zoon – maar zodra de advocaten erbij worden gehaald gaat het mis. Een bitterzoet meesterwerk, dat zowel hartverwarmend als hartverscheurend is. Laura Dern kreeg een Oscar voor haar fantastische bijrol als de advocaat van Nicole.

Lees meer over de film in onze uitgebreide bespreking van Marriage Story

Nr. 33: Fight Club

Verenigde Staten/Duitsland 1999. Regie: David Fincher

De op één na hoogst geëindigde film van David Fincher in onze lijst – na Se7en (nummer 43) en Mank (nummer 40) – is misschien wel zijn meest gevierde en bekendste project. In de filmklassieker volgen we de maatschappelijk ontwortelde Jack (Edward Norton), die in het vliegtuig de nog veel vreemdere Tyler Durden (Brad Pitt) ontmoet. Om uiting te geven aan hun gezamenlijke antipathie tegen het burgermansbestaan zetten ze een 'Fight Club' op, waar gelijkgestemde sleurverlaters elkaar met wederzijdse toestemming in elkaar meppen. In de VS begrepen sommige mannen niet dat Chuck Palahniuk, de auteur van het bronboek, de vechtclubs niet als serieus tijdverdrijf had willen introduceren, met als gevolg veel zinloos geweld. Wie de ironie wel snapt wacht een zeer knap gemaakte en enerverende film, vol klassieke oneliners (‘Rule number one of…’) en geweldig acteerwerk.

❌ Deze film is inmiddels verwijderd van Netflix ❌

 

Nr. 32: Monty Python and the Holy Grail

Verenigd Koninkrijk 1975. Regie: Terry Gilliam en Terry Jones

In de vorige editie van onze lijst ontbrak deze komedieklassieker, maar stond Life of Brian, Monty Pythons andere meesterwerk dat ook is te zien op Netflix, weer wel in de lijst. Dit keer is het precies andersom. In deze eerste speelfilm van de Britse komediemeesters bewerkten het Monty Python-team de Arthur-legende, met bijzonder weinig eerbied voor het bronmateriaal. Veel locaties werden steeds opnieuw gebruikt omdat de Schotse overheid toestemming om in kastelen te filmen op het laatste nippertje terugtrok. De film zou niet bijdragen aan het imago van Schotland, vonden humorloze ambtenaren. Het is vooralsnog een film geworden vol legendarische scènes, dialogen (It's just a flesh wound) en personages (The Knights who say Ni). Een heerlijk droogkomisch komediemeesterwerk, dat lak heeft aan filmconventies. Mede-regisseur Terry Jones ontpopte zich later tot een soort van autoriteit op het gebied van Middeleeuwse geschiedenis.

Nr. 31: The Hand of God

Italië 2021. Regie: Paolo Sorrentino

De eerste van de twee films van de Italiaanse regisseur Paolo Sorrentino die deze lijst haalden gaat over tiener Fabietto (alterego van Sorrentino), die in de jaren tachtig van de vorige eeuw een zorgeloze jeugd heeft in het Napels van Diego Maradona. Maar de zorgeloosheid is definitief voorbij wanneer zijn ouders het slachtoffer worden van een bizar ongeluk. Het tragikomische, semi-autobiografische familiedrama van de regisseur van onder andere Il Divo en La grande bellezza is veel aardser en minder gestileerd dan zijn vorige werk, maar ook aangrijpender en persoonlijker. Op Venetië 2021 won de film de Juryprijs, en kreeg de jonge acteur Filippo Scotti, die Fabietto speelt, de Marcello Mastroianni Award, de prijs voor de beste acteur van het festival. De film werd ook genomineerd voor de Oscar voor beste buitenlandse film.

Lees ons interview met regisseur Paolo Sorrentino over de film: 'Maradona was mijn eerste echte kennismaking met kunst'

Nr. 30: Sorry to Bother You

Verenigde Staten 2018. Regie: Boots Riley

Wonderlijke satire over een zwarte man (sterke rol van Lakeith Stanfield) die aan de slag gaat als telemarketeer. Aanvankelijk met weinig succes, totdat hij leert om zijn ‘witte stem’ te gebruiken en hij binnen de kortste tijd opklimt naar de top van het bedrijf. Zijn vriendin (Tessa Thompson) ziet met afgrijzen aan hoe hij steeds meer een lakei van het grootkapitaal wordt. De maatschappijkritiek is bepaald niet subtiel – zo heet de hoofdpersoon Cassius Green – maar het is fascinerend om te zien hoe debuterend regisseur Boots Riley, die zichzelf een communist noemt, de felgekleurde knutselesthetiek van filmmaker Michel Gondry vermengt met zijn antikapitalistische boodschap. Een absurde, grappige en uiterst originele film.

❌ Deze film is inmiddels verwijderd van Netflix ❌

Nr. 29: De rouille et d’os

Frankrijk/België 2012. Regie: Jacques Audiard

Dit magnifieke melodrama van de Franse cineast Jacques Audiard (Un prophète, The Sisters Brothers) haalde in de vorige editie nog de derde plek, maar zakt in deze lijst wat af naar nummer 29. De film gaat over een arme krachtpatser (Matthias Schoenaerts in een fenomenale rol), die een ongewone relatie begint met een orkatrainster die tijdens een wildwatershow beide benen verloor (Marion Cotillard). In handen van een mindere regisseur zou dat tenenkrommende sentimentaliteit opleveren, maar Audiard is een meester in het combineren van de harde werkelijkheid met poëtische beelden. Waarmee de film niet alleen een feest voor het hart, maar ook voor het oog is geworden. Greep naast de Palme d’Or in Cannes, maar won wel een aantal Césars in Frankrijk, onder meer voor de soundtrack van Oscarwinnaar Alexandre Desplat, die vorig jaar nog de soundtrack maakte van Wes Andersons nieuwste film The French Dispatch.

Lees ook ons interview met acteur Matthias Schoenaerts over de film

Nr. 28: Princess Mononoke

Japan 1997. Regie: Hayao Miyazaki

De meeste lange films van de roemrijke Japanse animatiestudio Ghibli zijn te zien op Netflix. Drie van die prachtige films haalden deze lijst, waarvan dit meesterwerk de eerste is. Regisseur Hayao Miyazaki vertelt het verhaal van Ashitaka, een jonge heldhaftige prins die nadat hij een paar kinderen uit zijn dorp probeert te redden van een dol geworden, monsterlijk zwijn, besmet raakt met een geheimzinnige ziekte. Op zoek naar genezing belandt hij midden in de strijd tussen een geheimzinnige prinses en een geïndustrialiseerde gemeenschap. Een oorlog waarin boswezens het opnemen tegen vuurwapens. Dit prachtige, ambachtelijk gemaakte eco-sprookje is misschien wel Miyazaki's beste film, vanwege de fijne, niet drammerige boodschap, het meeslepende verhaal en niet in de laatste plaats vanwege alle levensechte, boeiende personages. En toch belandden twee films van de Japanse tekenmeester nog net wat hoger op onze lijst.

Nr. 27: Okja

Zuid-Korea/Verenigde Staten 2017. Regie: Bong Joon-ho

Een Amerikaanse multinational schrijft een wedstrijd uit waarbij boeren overal ter wereld genetisch gemanipuleerde superbiggen moeten fokken. Okja, van het Zuid-Koreaanse weesmeisje Mija en haar opa, is de allergrootste, maar Mija wil Okja niet afstaan. De film van regisseur Bong Joon-ho (Parasite) begint als vrolijke mengeling van kinderfilm, politieke satire en actiefilm, maar wordt allengs somberder en cynischer. Het supervarken werd ontworpen door de Nederlander Erik-Jan de Boer, die in 2013 een Oscar won voor de (computer)tijger uit Life of Pi.

Lees meer over de commotie die Okja veroorzaakte op het filmfestival in Cannes

Nr. 26: First Man

Verenigde Staten 2018. Regie: Damien Chazzele

De tweede ruimtefilm in onze lijst (na Gravity, nummer 49) is van Damien Chazelle (La La Land, Whiplash) en vertelt het verhaal van Neil Armstrong en de legendarische ruimtemissie die hem de eerste man op de maan maakte. De film opent sensationeel. In de cockpit van een vliegtuig in de problemen. De testpiloot is Armstrong (gespeeld door Ryan Gosling op zijn meest gefocust), die systematisch probeert zijn toestel onder controle te krijgen. De kist rammelt aan alle kanten en het geluid is oorverdovend. Het is de opmaat van een film die duidelijk maakt dat alle testvluchten die daarna zullen volgen minstens even hachelijk en riskant zijn geweest. Regisseur Chazelle stond dan ook geen heldenverhaal voor ogen, maar een rauw en realistisch beeld van reizen in de ruimte.

Bekijk ons interview met Ryan Gosling en Damien Chazzele op het filmfestival van Venetië, waar First Man de openingsfilm was

❌ Deze film is inmiddels verwijderd van Netflix ❌

Nr. 25: District 9

Verenigde Staten/Nieuw-Zeeland/Canada/Zuid-Afrika 2009. ​Regie: Neill Blomkamp

Een tijdje was deze intelligente scifi-film niet meer te zien op Netflix, maar inmiddels staat die gelukkig weer op de streamingdienst. In de film arriveren buitenaardse wezens in een gigantisch ruimteschip, dat blijft hangen boven Johannesburg, Zuid-Afrika. In het schip treffen technici ontredderd rondglibberende, garnaalachtige wezens aan. Ze huisvesten in kampen lijkt een oplossing, voor de zekerheid met prikkeldraad eromheen. Verpaupering volgt. Decennia later moeten 'de garnalen' verhuizen, een operatie die wordt uitgevoerd onder leiding van de wat sullige ambtenaar Wikus Van De Merwe (Sharlto Copley). De stekelige, originele scifi-film levert venijnig commentaar op vreemdelingenhaat en machogedrag en kreeg Oscarnominaties voor het script, de montage, de effecten en voor beste film. Debuutfilm van de Zuid-Afrikaanse regisseur Neill Blomkamp, die later Elysium en Chappie maakte.

Nr. 24: Annihilation

Verenigd Koninkrijk/Verenigde Staten 2018. Regie: Alex Garland

Na District 9 (nummer 25) direct weer een scifi-film in deze lijst. Ditmaal een radicale sciencefiction-horrorfilm van Ex Machina-regisseur Alex Garland, die het gelijknamige boek van Jeff VanderMeer omvormde tot een ambitieuze, provocerende en volstrekt originele combinatie van gedachte-experiment, filosofische parabel en psychologische horror. Held van het verhaal is bioloog Lena (Natalie Portman), die samen met vier andere vrouwen een expeditie onderneemt naar 'the shimmer': een mysterieus gebied dat zich steeds verder uitbreidt en de gehele aarde dreigt op te slokken. Paramount Studios vond de film te 'intelligent en moeilijk' voor een groot publiek, waardoor Annihilation in Nederland direct op Netflix verscheen. Zonde, want deze prachtig visuele sci-fi komt het meest tot zijn recht op een groot scherm. Al is het ook erg fijn dat Netflix het wel aandurfde om dit soort gedurfde projecten te financieren.

Nr. 23: The Revenant

Verenigde Staten 2015. Regie: Alejandro G. Iñárritu

Deze epische wilderniswestern van regisseur Alejandro G. Iñárritu werd verkozen tot VPRO Cinema’s Film van het Jaar in 2016. De film van Iñárritu volgde een jaar op diens verpletterende Birdman, en is wellicht nog verpletterender. Leonardo DiCaprio speelt een pelsjager die in 1820 verschrikkelijk wordt toegetakeld door een grizzlybeer, voor dood wordt achtergelaten door zijn collega's, maar overleeft en zich koste wat kost wil wreken. Deze grootse en meeslepende, maar ook bloederige en smerige survivalfilm bevat adembenemend camerawerk van Emmanuel Lubezki en vormt een verder bewijs van het feit dat Iñárritu destijds - met afstand - de spannendste regisseur van het moment was. Ook leverde de film DiCaprio eindelijk zijn felbegeerde eerste Oscar op, na vier keer te zijn genomineerd. En Iñárritu en Lubezki gingen ook naar huis met gouden beeldjes, voor regie en camerawerk.

❌ Deze film is inmiddels verwijderd van Netflix ❌

Nr. 22: Room

Ierland/Canada/Verenigde Staten/Verenigd Koninkrijk 2015. Regie: Lenny Abrahamson

Intelligente bewerking van de gelijknamige succesroman van de Ierse Emma Donoghue, over een moeder en haar (bijna) vijfjarige zoontje, die door Old Nick worden vastgehouden in een geluiddicht en met stalen platen verstevigd tuinhuisje. Het jochie, Jack, is geboren in dat tuinhuisje en kent de wereld alleen van de televisie. En uit de verhalen van zijn moeder. Opvallend optimistisch, ondanks het zware onderwerp, omdat de kijker vooral door de ogen van Jack kijkt. Brie Larson kreeg een Oscar voor haar rol. Daarnaast waren er Oscarnominaties voor beste film, beste regie en beste scenario.

Lees ook ons interview met de regisseur Lenny Abrahamson: ‘Dat naïeve, kinderlijke perspectief is essentieel'

Nr. 21: La grande bellezza

Italië 2013. Regie: Paolo Sorrentino

De tweede en hoogst genoteerde film van Paolo Sorrentino in deze lijst is dit met een Oscar bekroonde, wervelende psychodrama. Aan het begin van de film krijgt een Japanse toerist in Rome een hartaanval. Stendhal-syndroom is de suggestie. Bezweken aan de schoonheid van de Eeuwige Stad. Maar net als in die andere grote film over Rome - Federico Fellini's La dolce vita (1960) - gaat er achter die grote schoonheid en dat zoete leven een existentiële leegte schuil. Gambardella (prachtig gespeeld door Toni Servillo) heeft die leegte altijd ontkend, maar na zijn 65ste verjaardag wordt hij er ineens hard mee geconfronteerd. En gaat hij op zoek naar zin en inhoud achter al die prachtige, Romeinse façades.

Lees ook onze uitgebreide bespreking van de film

Nr. 20: Casino

Verenigde Staten/Frankrijk 1995. Regie: Martin Scorsese

Veel films van de Amerikaanse meestercineast Martin Scorsese zijn te zien op Netflix, zoals The Irishman, Shutter Island en Goodfellas. Sinds kort is deze misdaadklassieker aan dat rijtje toegevoegd. Casino is net als Goodfellas een verfilming van een boek van Nicholas Pileggi, en vertelt het verhaal van Ace Rothstein (Robert De Niro in topvorm), een charismatische gangster die voor de maffia enkele casino's in Las Vegas moet controleren. Zijn ondergang begint wanneer hij verliefd raakt op een callgirl (Sharon Stone). Met de komst van zijn vroegere, moordzuchtige maatje (Joe Pesci) worden de zaken er niet beter op. Niet zozeer een maffiafilm per se, als wel een portret van de stad Las Vegas. Bevat flitsende montage, een energiek ritme, uitstekende jaren zeventig aankleding en heerlijke improvisatiescènes van Pesci en De Niro. Stone kreeg voor haar rol een Oscarnominatie.

Nr. 19: Don't Look Up

Verenigde Staten 2021. Regie: Adam McKay

De eerste van de twee Adam McKay-films in deze lijst gaat over een onderzoeker in opleiding (Jennifer Lawrence) en haar professor (Leonardo DiCaprio) die een enorme komeet spotten en uitrekenen dat ie over zes maanden zal inslaan op de aarde. Met de kracht van een miljard atoombommen. Maar er is niemand die hen serieus neemt. Regisseur McKay, die eerder in The Big Short de financiële crisis van 2008 al op de korrel had genomen, geeft met Don’t Look Up een snijdend commentaar op de klimaatcrisis en de gepolariseerde en opportunistische wereld waarin we nu leven. Deze vileine komedie over het einde van de wereld wordt af en toe wel een klucht, maar altijd een die bijt en serieus genomen wil worden. Werd vier keer genomineerd voor een Oscar.

Lees meer over de totstandkoming van deze film in onze uitgebreide beschouwing van Don't Look Up

Nr. 18: Inglorious Basterds

Verenigde Staten/Duitsland 2009. Regie: Quentin Tarantino

Terug van weggeweest op Netflix is deze iconische oorlogsfilm van Quentin Tarantino. Een groepje stoere Joods-Amerikaanse soldaten probeert tijdens WO II in bezet Frankrijk zoveel mogelijk nazi's te vermoorden. Een uitbaatster van een bioscoop probeert er onder de bezetting het beste van te maken. En een Duitse officier jaagt op Joden. Regisseur en scenarist Tarantino vervlocht hun verhalen tot een knap scenario (waar hij naar verluidt tien jaar aan werkte), dat als basis diende voor deze ijzersterke oorlogsfilm. De tergende spanning in Inglourious Basterds wordt afgewisseld met zwarte humor en messcherpe dialogen. Christoph Waltz kreeg terecht een Oscar voor zijn geweldige rol als de SS'er Hans Landa.

In onze uitgebreide recensie kun je meer lezen over Inglourious Basterds

Nr. 17: My Neighbor Totoro

Japan 1988. Regie: Hayao Miyazaki

De op één na hoogst geëindigde Ghibli-film in de lijst is deze prachtig serene, inmiddels klassieke animatiefilm over twee meisjes die naar het platteland verhuizen om dichter bij hun moeder in het ziekenhuis te kunnen zijn. In het nabijgelegen bos ontdekken ze geesten, Totoro's genaamd, maar in de hartverwarmende film komt geen slechterik voor. In tegenstelling tot modernere anime is deze nog geheel met de hand getekend, beeldje voor beeldje, veelal door regisseur en tekenmeester Hayao Miyazaki zelf. De zachte grijze reus uit de film vormt inmiddels het logo van de studio en is als knuffelversie in vrijwel elk Japans huishouden te vinden.

Nr. 16: Lady Bird

Verenigde Staten 2017. Regie: Greta Gerwig

Een van de weinige coming of age-drama’s in deze lijst gaat over de ongemakkelijke tiener Christine, of Lady Bird zoals ze genoemd wil worden, die in de laatste klas van de middelbare school zit en niets liever wil dan studeren. Ver weg van huis, waar vader werkloos is en moeder zich veel te veel met haar bemoeit. Op papier geen al te origineel verhaal, maar in handen van de toen debuterende regisseur Greta Gerwig (die ook het semi-autobiografische scenario schreef) een heerlijk en eerlijk tienerdrama. Met fantastische hoofdrollen van Saoirse Ronan (als Lady Bird) en Laurie Metcalf (als moeder Marion). Werd genomineerd voor vijf Oscars, waarvan er niet een gewonnen werd. Gerwig is inmiddels bezig aan haar derde film, waarin actrice Margot Robbie Barbie speelt.

❌ Deze film is inmiddels verwijderd van Netflix ❌

Nr. 15: Mad Max: Fury Road

Australië/Verenigde Staten 2015. Regie: George Miller

Eén plekje gestegen ten opzichte van de vorige editie van deze lijst is dit imposante actiemeesterwerk. Dertig jaar nadat regisseur George Miller zijn eerste Mad Max-film uitbracht, keert hij hier weer terug naar de post-apocalyptische strapatsen waarmee hij naam maakte. Mad Max (Tom Hardy) probeert deze keer met de strijdbare Furiosa (Charlize Theron) uit handen te blijven van de tirannieke Immortan Joe en zijn leger kamikaze-albino's, om zo een handvol vrouwen te redden van een miserabel lot. Twee uur lang ronkt, crasht en explodeert alles in een even krankzinnig als onzinnig spektakel vol bijzondere stunts en special effects. Fury Road is glorieuze, zwartgeblakerde gekte die andere actiefilms en blockbusters stof laat happen. Twee vervolgdelen zijn aangekondigd en Mad Max: Fury Road werd door Amerikaanse critici uitgeroepen tot beste film van het afgelopen decennium.

❌ Deze film is inmiddels verwijderd van Netflix ❌

Nr. 14: BlacKkKlansman

Verenigde Staten 2018. Regie: Spike Lee

De enige Spike Lee-joint in onze lijst is deze verfilming van het ongelooflijke, maar waargebeurde verhaal over de zwarte politieman Ron Stallworth (Denzel Washingtons zoon John David), die begin jaren zeventig undercover gaat bij de Ku Klux Klan. Niet zelf natuurlijk, maar Ron onderhoudt het telefonische contact, zijn (witte) Joodse collega Flip Zimmerman (Adam Driver) ontmoet de leden van de Klan. Even bijtende als grappige film van Lee, waarin hij moeiteloos de raciale spanningen uit heden en verleden aan elkaar knoopt en ook nog de Amerikaanse filmgeschiedenis (Birth of a Nation en Gone with the Wind) op de korrel neemt. Winnaar van de Juryprijs in Cannes. En Lee won met de film eindelijk z'n eerste Oscar, voor het scenario.

Lees of bekijk ook ons interview met regisseur Spike Lee over de film

❌ Deze film is inmiddels verwijderd van Netflix ❌

Nr. 13: Spirited Away

Japan 2001. Regie: Hayao Miyazaki

De hoogst scorende Ghibli-film op deze lijst - na Princess Mononoke (nummer 28) en My Neighbor Totoro (nummer 17) - is dit wonderschone animatiesprookje van regisseur Hayao Miyazaki. De film opent met een familie-uitje dat strandt in een verlaten pretpark waar de ouders van de tienjarige Chihiro prompt veranderen in enorme varkens. Het park blijkt een rustplek voor allerhande goden en geesten die hun tijd tussen de mensen achter de rug hebben. Chihiro leert de absurde regels van haar nieuwe, op wankel kapitalistische leest geschoeide wereld - samen met vriendje Haku - en transformeert van een doorsnee verwend meisje in een zelfverzekerde heldin. Het was jarenlang de best bezochte animatiefilm in thuisland Japan en zorgde voor Miyazaki’s doorbraak bij het grote publiek in het Westen, waar dit onvergetelijke avontuur een Gouden Beer en een Oscar won.

Nr. 12: Bo Burnham: Inside

Verenigde Staten 2021. Regie: Bo Burnham

Maar liefst veertien plekken gestegen ten opzichte van de vorige editie van de top vijftig is deze fantastisch knap gemaakte combinatie van komedieshow en muziekfilm van komiek/regisseur Bo Burnham (Eight Grade). Omdat hij zich, thuis opgesloten tijdens de pandemie, verveelde, besloot hij een project te beginnen. Hij schreef liedjes voor een show, tekstjes voor tussendoor, legde ze zelf vast op camera, en maakte zo eigenhandig een fascinerend multimediaal dagboek over een gemankeerd leven tijdens de lockdown. Het spectaculair uit de hand gelopen project vertelt dan ook nog zinnige dingen over internet en social media, over zijn angsten en depressieve gevoelens, en is afwisselend grappig, heel aangrijpend en bovenal prachtig gemaakt. De creatieve duizendpoot Burnham in topvorm.

Nr. 11: Eighth Grade

Verenigde Staten 2018. Regie: Bo Burnham

Na Bo Burnham: Inside (nummer 12) direct weer een geweldige film van de Amerikaanse regisseur. In zijn speelfilmdebuut regisseert Burnham actrice Elsie Fisher, die de dertienjarige Kayla speelt. Zelden was een filmpuber zo levensecht en aandoenlijk als in dit prachtige indiedrama. Fisher speelt buitengewoon naturel en was tijdens het filmen – hoe verfrissend – werkelijk dertien, met puistjes en al. We volgen Kayla tijdens haar laatste week van ‘middle school’. Terwijl ze vlogs opneemt, een feestje bezoekt en met haar alleenstaande vader communiceert, is haar ongemak zo invoelbaar dat Eighth Grade soms wel een griezelfilm lijkt. Gelukkig observeert Burnham steeds met veel empathie. Verplichte kost voor snapchattieners én hun ouders.

Lees meer over de film in ons achtergrondartikel over Eight Grade

❌ Deze film is inmiddels verwijderd van Netflix ❌

Nr. 10: The Lost Daughter

Verenigde Staten/Griekenland 2021. Regie: Maggie Gyllenhaal

IJzersterke bewerking van de gelijknamige, beklemmende novelle van de Italiaanse schrijfster Elena Ferrante, over de 48-jarige literatuurprofessor Leda Caruso (uitstekend gespeeld door zowel Olivia Colman als de jonge Jessie Buckley, in de flashbacks). Die ziet tijdens een werkvakantie op een Grieks eiland een jonge moeder en haar dochtertje op het strand spelen. De manier waarop de moeder (Dakota Johnson) met haar dochter speelt, en hoe die op haar beurt moedertje speelt over haar pop, roepen bij Leda herinneringen op aan haar eigen moederschap. Maar dat zijn geen goede herinneringen. Ferrante wilde per se dat haar verhaal geregisseerd zou worden door een vrouw. Maggie Gyllenhaal debuteerde als regisseur met deze prachtige verfilming en werd genomineerd voor een Oscar voor het best bewerkte script. Ook Buckley en Colman werden genomineerd voor hun acteerprestaties, maar grepen naast de prijzen.

Lees meer over de totstandkoming van dit meesterwerk in ons uitgebreide achtergrondartikel

Nr. 9: Phantom Thread

Verenigde Staten 2018. Regie: Paul Thomas Anderson

Het komt niet vaak voor dat er in Nederland een film van Paul Thomas Anderson beschikbaar is op Netflix, maar gelukkig is dat nu toch het geval. Dit zoveelste meesterwerk van de Amerikaanse regisseur gaat over de grillige liefde tussen de beroemde Britse modeontwerper Reynolds Woodcock (Daniel Day-Lewis in zijn laatste rol) en diens model Alma (de eerste grote rol van de Luxemburgse actrice Vicky Krieps). Phantom Thread is daarmee weer een film over obsessie geworden, zoals veel van Andersons eerdere films dat ook waren (There Will Be Blood, The Master). Toch is deze film ondanks dat een buitengewoon subtiele en soepele vertelling, met een weergaloze soundtrack van Radiohead-gitarist Jonny Greenwood, en prachtig gemaakte kostuums van ontwerper Mark Bridges, die een Oscar won voor zijn werk.

❌ Deze film is inmiddels verwijderd van Netflix ❌

Nr. 8: The Big Short

Verenigde Staten 2015. Regie: Adam McKay

De tweede en wat ons betreft beste film van Adam Mckay in onze lijst is deze meesterlijke adaptatie van Michael Lewis' briljante boek, dat gaat over de excentriekelingen die het ineenstorten van de Amerikaanse huizenmarkt voorspelden en daar vervolgens stinkend rijk mee werden. Onder de profeten bevonden zich een autistische arts met één oog (Christian Bale), een arrogante en sociaal onhandige hedgefonds-manager (Steve Carell) en een gestoorde belegger van Deutsche Bank (Ryan Gosling). Regisseur McKay verfilmde deze bizarre geschiedenis als een uitzinnige tragikomedie, zonder veel van de ingewikkelde financiële termen te versimpelen. Het resultaat is even hilarisch als schokkend, én van groot belang. Won een Oscar voor het best bewerkte script.

❌ Deze film is inmiddels verwijderd van Netflix ❌

Nr. 7: The Power of the Dog

Verenigd Koninkrijk/Australië/Verenigde Staten/Canada/Nieuw-Zeeland 2021. Regie: Jane Campion

De eerste speelfilm in twaalf jaar van regisseur Jane Campion, die ook al op nummer 41 staat in onze lijst met haar prachtige film The Piano, is een fraaie bewerking van de gelijknamige roman van Thomas Savage uit 1967. Het verhaal gaat over cowboy Phil Burbank (Benedict Cumberbatch), die in de jaren twintig van de vorige eeuw in Montana een ranch runt. Naar de buitenwereld toe gedraagt hij zich als de stoere macho die neerkijkt op alles wat zwak en verfijnd is, maar diep van binnen hunkert hij naar aanraking. Bijvoorbeeld door Peter (Kodi Smit-McPhee), de zoon van weduwe Rose (Kirsten Dunst). Het is even wennen, maar dan overtuigt de doorgaans fijnbesnaarde Cumberbatch des te meer als de ruwe en gekwelde Phil. En de dramatische climax van The Power of the Dog is even bloedstollend als aangrijpend. Winnaar van de Oscar voor beste regie en nominaties voor o.a. Smit-McPhee, Cumberbatch, Dunst en beste film.

Bekijk onze interviews met acteurs Benedict Cumberbatch en Kirsten Dunst, die we over de film spraken op het filmfestival in Venetië

Nr. 6: The Social Network

Verenigde Staten 2010. Regie: David Fincher

De virtuoze filmmaker David Fincher is met maar liefst vier titels de meest vertegenwoordigde regisseur in deze lijst. Zijn beste film op Netflix is wat ons betreft dit meeslepende drama over de ontstaansgeschiedenis van Facebook. Maar hoe maak je daar in vredesnaam een spannende, sexy film over? Door de geschiedenis naar je hand te zetten, zal de cynicus (en Facebook-oprichter Mark Zuckerberg) waarschijnlijk antwoorden. Dat is in het geval van The Social Network vast ook gebeurd, maar het is toch vooral regisseur Fincher die van al het juridische getouwtrek prachtige cinema weet te maken. De fameuze roeiscène - met vervreemdend tilt-shift effect - is er een voor de geschiedenisboeken. Volgens regisseur Quentin Tarantino is dit met afstand de beste film van het afgelopen decennium.

Nr. 5: Roma

Mexico/Verenigde Staten 2018. Regie: Alfonso Cuarón

In de wervelende visuele stijl van zijn spektakelfilms Children of Men en Gravity (de nummer 49 in deze lijst) vertelt de Mexicaanse filmmaker Alfonso Cuarón (hier actief als regisseur, scenarist, producent, cameraman en editor) nu eens een heel intiem verhaal, vol autobiografische details. We volgen een jaar uit het leven van een welgesteld gezin in Mexico-Stad, begin jaren zeventig, door de ogen van inwonend kindermeisje Cleo. Huiselijk geluk, hartverscheurend drama en flarden geschiedenis worden subtiel vervlochten als in een literaire roman. Toch is Roma pure cinema, vol wonderschone, sereen bewegende zwart-witbeelden waarin van alles te ontdekken valt. De prachtfilm won als eerste Netflix-productie ooit de hoofdprijs op een groot filmfestival (de Gouden Leeuw in Venetië). Cuarón kreeg Oscars voor het camerawerk en de regie, en Roma won ook in de categorie beste niet-Engelstalige film.

In de VPRO Cinema Podcast wijdt filmjournalist Noa Johannes een aflevering aan Roma. Beluister hem hier terug, en kom meer te weten over de film.

Nr. 4: Uncut Gems

Verenigde Staten 2019. Regie: Josh en Benny Safdie

Drie plekken gestegen ten opzichte van de vorige editie van onze lijst is deze zenuwslopende instantklassieker van de broertjes Benny en Josh Safdie (Good Time). Het verhaal speelt zich af in New York, waar juwelier Howard Ratner (Adam Sandler) zijn leven leeft in de hoogste versnelling. Hij heeft een gezin, aanzien, en een goed lopende zaak, maar is altijd op zoek naar een nieuwe deal of de volgende kans. Hij houdt zoveel bordjes in de lucht, dat het een kwestie van tijd is tot er eentje valt. Zonder de kijker ook maar een seconde rust te gunnen slepen de Safdies hun hoofdpersonage van cruciale ontmoeting naar cruciale ontmoeting. Een onnavolgbaar spannende en energieke misdaadfilm, waarin de altijd opgefokte, panische en uitgelaten Ratner geweldig wordt gespeeld door Sandler. Met een sterke rol voor Lakeith Stanfield, die ook te zien is in Sorry to Bother You, onze nummer 30.

Lees meer over Uncut Gems in onze uitgebreide beschouwing van de film

Nr. 3: Goodfellas

Verenigde Staten 1990. Regie: Martin Scorsese

De derde film in deze lijst met Robert De Niro in een hoofdrol - na Heat (nummer 50) en Casino (nummer 20) - en de tweede en hoogst genoteerde film van Martin Scorsese is deze misdaadklassieker over de crimineel Henry Hill (Ray Liotta), die al zolang hij zich kan herinneren een gangster wil worden. Vanaf zijn zestiende mag hij dan ook aan de slag bij de Italiaanse maffia. Regisseur Scorsese luisterde als jochie graag naar de sterke verhalen die gangsters in de New Yorkse buurt waarin hij opgroeide vertelden. Dat is goed te merken in Goodfellas, dat hij baseerde op de biografie van de echte Hill. De Niro had intensief contact met Hill om te bestuderen hoe zijn personage, een collega van Henry, handelde, liep en sprak. En zo viel alles perfect op zijn plek, waardoor dit uitbundige, virtuoze misdaadepos vandaag de dag nog steeds zo indrukwekkend is. In 2005 uitgeroepen tot beste film aller tijden, door het Britse tijdschrift Total Film.

❌ Deze film is inmiddels verwijderd van Netflix ❌

Nr. 2: Portrait de la jeune fille en feu

Frankrijk 2019. Regie: Céline Sciamma

De tweede Franse film in de lijst is dit hartverscheurende en toch ingehouden portret van een ontluikende lesbische liefde. In de achttiende eeuw krijgt de jonge schilder Marianne (Noémie Merlant) opdracht een portret te maken van de vurige, eigenzinnige Héloïse (Adèle Haenel). Omdat Héloïse weigert te poseren wordt Marianne ingehuurd om ‘Héloïse gezelschap te houden’. Met de bedoeling dat ze overdag goed naar haar kijkt, zodat ze het portret ’s nachts stiekem kan schilderen. Prachtig intense en intieme film over blikken. Van de jonge vrouwen naar elkaar, van de regisseur naar haar acteurs, en van het publiek naar de vrouwen op het scherm. Een van de grote sensaties op het filmfestival in Cannes in 2019, waar de meesterlijke en onvergetelijke film uiterst positief werd onthaald en de prijs won voor het beste scenario en de Queer Palm.

Bekijk het interview met actrice Adèle Haenel en regisseur Céline Sciamma, die we in Cannes spraken over de film

Nr. 1: Eternal Sunshine of the Spotless Mind

Verenigde Staten 2004. Regie: Michel Gondry

Dit prachtige en ontroerende sciencefictiondrama is niet van de troon te stoten; sinds de vorige editie van deze top vijftig is Eternal Sunshine of the Spotless Mind nog altijd onze absolute favoriet op Netflix. De film draait om Joel (Jim Carrey), die merkt dat zijn ex-geliefde Clementine (Kate Winslet) haar herinneringen aan hun tijd samen heeft laten wissen. Hij besluit hetzelfde te doen, maar realiseert zich te laat dat hij natuurlijk niet van zijn mooie herinneringen af wil. Die probeert hij in de diepste krochten van zijn geheugen te verstoppen. Regisseur Michel Gondry (The Science of Sleep) is een slimme verteller die iets prachtigs maakte van het warmbloedige, Oscarwinnende script van Charlie Kaufman (I’m Thinking of Ending Things, nummer 45 in onze lijst), en Jim Carrey laat andermaal zien dat hij ook buiten komedies uitstekend op z'n gemak is. Een absurd, uiterst origineel en hartverwarmend meesterwerk dat een diepe indruk achterlaat.

❌ Deze film is inmiddels verwijderd van Netflix ❌

Deze films haalden de lijst net niet

We vroegen onze redacteuren om één film uit te kiezen die net buiten de boot viel, maar wat hun betreft zeker meer kijkers verdient.

Jelle SchotVoor wie op zoek is naar een lieve, ontroerende film met prachtige weidse landschappen en wonderschone muziek, is Riding Alone for Thousands of Miles (2005) een absolute aanrader. Het melodrama gaat over een Japanse visser die naar China reist om de grote wens van zijn zieke zoon te vervullen: het vastleggen van een bijzondere opera. Een van de minder bekende films van China's voornaamste regisseur, Zhang Yimou (Raise the Red Lantern, Hero)

Rick de GierShaun het schaap: de film (2015). De vrolijke kleifiguurtjes van de Britse Aardmanstudio (Wallace and GromitChicken RunThe Pirates) zijn altijd wel goed voor een glimlach of gniffel, maar deze eerste speelfilm rond het bijdehante schaapje Shaun heeft de hoogste grappenfactor en aandoenlijkste personages. Er wordt geen woord in gesproken, de actie is geheel kleuterproof, toch verveelt deze vlotte slapstickmarathon geen moment. Wie de smaak te pakken heeft, kan op Netflix ook nog een serie en wat korte films rond Shaun bekijken.

Karin WolfsA Cop Movie (2021) is een documentaire over de politie in Mexico City die begint als een speelfilm. Maar dan stappen de acteurs uit hun rol en doemt een dagelijkse werkelijkheid op die nog absurder is dan hun daarop gebaseerde spel. De aanloop is een tikkie traag, maar de geduldige kijker wordt in het daaropvolgende, inventief vertelde verhaal dubbel en dwars beloond. Zilveren Beer in Berlijn voor het steeds op het verkeerde been zetten van de kijker.

Cas Hoekstra: In het werk van de Amerikaanse regisseur Richard Linklater draait het bijna nooit om het verhaal. Feitelijk zijn veel van zijn films zo goed als plotloos. Het gaat bij Linklater dan ook niet zozeer om wat er precies gebeurt, maar veel meer om hoe alles zich ontvouwt. Zo ook in Apollo 10½: A Space Age Childhood (2022), zijn meest recente (animatie)film. Net als in Dazed and Confused en Everybody Wants Some!! voert nostalgie en jeugdige onbezonnenheid de boventoon, en is zoeken naar de juiste sfeerimpressie van een vervlogen tijd Linklaters belangrijkste doel. In dit geval het einde van de jaren zestig, de tijd waarin de filmmaker zelf opgroeide, en toen door Neil Armstrongs succesvolle landing op de maan alles mogelijk leek.

Martin ten Broek: Goede films komen in allerlei smaken: er zijn bijvoorbeeld poëtische films, relevante films, ontroerende films, beeldschone films. En er zijn opwindende films. Je ziet ze niet vaak in een arthouse, de regisseurs zijn zelden auteurs, het acteerwerk is meestal niet zo bijzonder, maar de stunts zijn fantastisch. John Wick (2014) is enorm opwindend, dankzij prima hoofdrolspeler Keanu Reeves, die veel stunts zelf doet, dankzij regisseur Stahelski, een voormalige stuntman, het puike script en een aantal prima bijrollen. Poëtisch gepresenteerd, beeldschoon geschoten ultrageweld. Uitstekende film.

Tibor Dekker: De vorige keer tipte ik de fantastische Mexicaanse film Ya no estoy aqui (2019)Nu zoek ik het dichterbij huis: Captain Nova (2021). Een puike Nederlandse familie-tijdreisfilm, warm aanbevolen voor gezinnen met kinderen tussen de 8 en 12 jaar oud. Astronaut Nova reist vanuit de toekomst terug naar het Nederland van 2025 om te voorkomen dat er in het ijs op de Noordpool wordt geboord. Want dat zal de wereld onleefbaar maken. Haar missie wordt extra ingewikkeld als blijkt dat ze door het tijdreizen er ook precies hetzelfde uitziet als in 2025, toen ze nog een twaalfjarig meisje was. En dan nemen politie-agenten en belangrijke directeuren je een stuk minder serieus. Gelukkig krijgt ze hulp van haar robotje ADD en de vijftienjarige jongen Nas.

Sabine Zwart: Terwijl musicals mij normaal koud laten, vind ik The Lure (2015) fantastisch. In het wonderlijke speelfilmdebuut van Agnieszka Smoczynska ontdekken twee zeemeerminzussen het Warschau van de jaren tachtig. En die ontdekking gaat niet alleen gepaard met het zingen van catchy liedjes in een neon-verlichte nachtclub, maar ook met nieuwe vleselijke lusten die van de ene zus een kannibaal maken. Een duister coming-of-age-sprookje dat zich eigenlijk niet laat categoriseren. Vreemd, verleidelijk en visueel een feestje.

Karlijn van Boxtel: De Iraanse horror Under the Shadow (2016) is niet zomaar een spokenfilm. Natuurlijk ligt er iets kwaadaardigs op de loer en zijn er genoeg goed getimede schrikmomenten. Maar het gaat ook over een moeder die eind jaren tachtig tijdens de Iran-Irakoorlog nergens veilig is. Buiten dreigt het gevaar van raketten, maar ook straf als je in paniek zonder hoofddoek naar buiten rent. En binnen staat je huis door al het geweld op instorten en zit er een djinn achter je aan. Waar kan je dan nog heen? Een spannende en kritische parel die je zeker niet mag missen.

Gerhard Busch: Het eigenzinnige, prettig respectloze Léon Morin, prêtre (1961) is nog steeds zeer de moeite waard. Het hoofdpersonage in deze verfilming van het prijswinnende boek van Béatrice Beck is overigens niet priester Léon Morin, maar communiste Barny. We volgen haar aan het einde van WO II en zien haar worstelen met haar dromen en verlangens (want is ze nou lesbisch of niet?). Als overtuigd atheïst besluit ze voor de lol een priester te gaan pesten. Eerste vraag in de biechtstoel: U weet toch dat religie opium voor het volk is? Maar wanneer de priester – inderdaad de Léon Morin uit de titel – haar serieus aanhoort en niet antwoordt zoals verwacht, is Barny uit het lood geslagen. Wat volgt is een heerlijk spel van afstoten en aantrekken tussen Barny en de priester. Even cerebraal als erotisch, en nooit voorspelbaar.

Wekelijks filmtips voor Netflix ontvangen?

Schrijf je dan nu hier in voor onze Nieuwsbrief en krijg elke week film- en serietips voor Netflix in je mailbox.

Meer tips voor Netflix