Vijf films op Netflix die veel te weinig mensen gezien hebben

Terwijl het hart van Rome wordt geteisterd door enorme branden, speelt zich aan de rafelranden van de stad een ander drama af. Wanneer de zestienjarige kruimelcrimineel Manuel weigert mee te werken aan een belangrijke politieke zaak, willen verschillende partijen hem dood hebben. Gelukkig krijgt Manuel hulp van zijn (schijnbaar) dementerende vader Daytona (La grande bellezza’s Toni Servillo in een fijne bijrol), en een handvol andere oudgedienden. Buitengewoon soepel verteld en fraai geschoten misdaadverhaal van regisseur Stefano Sollima doet regelmatig denken aan het genrewerk van diens Amerikaanse collega Michael Mann. Wat geen kritiek is, maar een compliment.

Het speelfilmdebuut van de Pulitzerprijswinnende toneelschrijver Annie Baker is een sensitief, dromerig indiedrama over de elfjarige, vroegwijze Lacy (Zoe Ziegler, een grote ontdekking) en haar vrijgevochten moeder Janet (Julianne Nicholson). Gedurende een zomer in het Massachusetts van de jaren negentig - vastgelegd in warme, zachte kleuren en bijzondere beeldcomposities - zijn we getuige van hun atypische moeder-dochterrelatie: een van afstoten en aantrekken, van zowel geborgenheid als vervreemding. De film is groots in zijn eenvoud: met veel stiltes, lange shots en aandacht voor de kleinste details dringt de film diep door tot de binnenwereld van zijn gelaagde personages. Een film die oogt als een zomerbriesje, maar emotioneel beladen is met een storm.

De Nigeriaanse Joy is jaren geleden naar Oostenrijk gelokt om in de prostitutie te werken. Ze heeft de schuld voor de overtocht bijna afbetaald wanneer ze opdracht krijgt om de jonge, bleue Precious onder haar hoede te nemen. Fictiefilm in sobere docustijl is opgenomen met onervaren, deels improviserende acteurs. Des te indrukwekkender is de hoofdrol van Anwulika Alphonsus, wier gelaten blik een hartverscheurende wanhoop suggereert. De Iraans-Oostenrijkse regisseuse Mortezai (Macondo) vermijdt sentiment en valse hoop, maar houdt de ergste narigheid buiten beeld. Dat Joy incidenteel aanvoelt als een voorlichtingsfilm, maakt het drama niet minder aangrijpend. Bekroond met de hoofdprijs op het London Film Festival.

Vanaf de openingsscène van dit atypische moordmysterie uit Mexico, waarin een slang uit het lijk kruipt van iemand die 'de Heks' wordt genoemd, speelt de bezwerende Netflix-film Temporada de huracanes (Hurricane Season) met dat wat doorgaans verborgen blijft. De sfeervolle filmbewerking van de gelijknamige roman van Fernanda Melchor bouwt voort op de geruchten, roddels en bijgeloof die de boventoon voeren in kleine gemeenschappen. Door het verhaal te vertellen aan de hand van verschillende perspectieven wordt de onderbuik van een Mexicaans plaatsje langzaam onthuld. Een betoverende, huiveringwekkende aanklacht tegen machismo in de Mexicaanse samenleving.

Op een door haar georganiseerd feestje ziet de rijke Anabel een ongenode gast: haar dochter Chiara, die ze drie decennia daarvoor op achtjarige leeftijd verliet. Chiara heeft een verzoek: of Anabel tien dagen met haar door wil brengen? Anabel stemt toe, en dan begint een emotioneel steekspel, waarbij langzaam duidelijk wordt wat Chiara wil. Met de nadruk op langzaam. Regisseur Rámon Salazar doseert zijn aanknopingspunten zuinig en neemt voor elk shot uitgebreid de tijd. Wat de toeschouwer gelegenheid geeft om te genieten van prachtige fotografie tegen de achtergrond van de winterse Franse Pyreneeën en krachtig spel van twee uitstekende actrices.