Netflix-tips: Raging Bull en 100 Meters

Natuurtalent Togashi is als scholier ongeslagen op de 100 meter sprint als hij de onstuimige nieuwkomer Komiya onder zijn hoede neemt. Jaren later ontmoeten ze elkaar opnieuw op de atletiekbaan, maar dit keer als rivalen. Fraaie mangaverfilming is soms wat traag en repetitief, maar de aandacht voor detail en de bijna reflectieve benadering van hardlopen maken dat ruimschoots goed. Uiteindelijk gaat 100 Meters minder over winnen en meer over de vraag waarom je überhaupt rent. Een bedachtzame en visueel meeslepende sportfilm, perfect voor liefhebbers van filosofische anime.

In 1998 begint de chaotische krullenbol Se-ri aan haar laatste schooljaar in het Koreaanse Busan. Maar sinds haar oog op de populaire Kim Hyeon is gevallen, interesseert huiswerk haar nauwelijks. Met hulp uit onverwachte hoek smeedt ze een plan om hem groots de liefde te verklaren, maar al snel blijkt de liefde nog lastiger te bedwingen dan haar krullen. Love Untangled is bepaald geen vernieuwende toevoeging aan het make-over genre en slaagt er niet in overtuigend te protesteren tegen de rigide schoonheidsidealen uit het Korea van de jaren negentig. Voor wie zich daarover heen kan zetten valt er echter genoeg te genieten van de nostalgische schoolpleinromantiek, met alle hectiek en humor van dien.

Een twaalfkoppige jury moet beslissen of een verdachte schuldig is aan moord. Elf juryleden denken meteen van wel, maar één lid twijfelt. Dit uitgangspunt van de klassieker 12 Angry Men krijgt in Juror #2 een aardige twist: de twijfelende man blijkt zelf bij de zaak betrokken te zijn. Het vernuftige script van debuterend schrijver Jonathan Abrams wordt door Clint Eastwood (94 bij de release) kenmerkend kalm en degelijk uitgewerkt, met een mooie groep acteurs. Het resultaat is een onderhoudend rechtbankdrama dat boeiende dilemma’s opwerpt maar psychologisch niet dieper gaat dan een gemiddeld Grisham-verhaal.

Na Taxi Driver leverde de samenwerking tussen regisseur Martin Scorsese, acteur Robert De Niro en scenarist Paul Schrader opnieuw een schitterend en verontrustend drama over een bezeten man op. De Niro - die voor deze rol 25 kilo aankwam - is Jake LaMotta, een bokser uit The Bronx die het in de jaren 40 schopt tot middengewicht kampioen, maar tenslotte vadsig en gedesillusioneerd eindigt als meelijwekkende gastheer van een louche nachtclub. De gevechtsscènes zijn briljant gefilmd, maar juist de magistrale verbeelding van de teloorgang van de kampioen maakt dit tot zo'n onbetwist meesterwerk. Oscar voor De Niro.

Vlot vertelde schelmenkomedie van de maker van The Hangover, gebaseerd op een waargebeurde zaak die werd opgetekend in Rolling Stone. Over twee opportunistische twintigers die zich rond de Irakinvasie van George W. Bush bluffend en stuntelend ontwikkelen tot succesvolle wapenhandelaren. Miles Teller (Whiplash) speelt de naïeveling die nog wel eens gewetensbezwaren heeft, Jonah Hill (The Wolf of Wall Street) zijn lompe compagnon die zich een moderne Scarface waant. De film gaat dramatisch niet diep en biedt geen nieuwe inzichten over Amerika of de wapenhandel, maar is wel voortdurend amusant.

Tarantino’s tweede film verhief de regisseur tot superheld van de independent cinema en betekende de comeback van voormalig tieneridool John Travolta. Tarantino vertelt hinkstapspringend drie verschillende verhalen in criminele kringen, die toch met elkaar te maken hebben. Een rode draad is moeilijk aan te geven, veel dia/monologen zijn nauwelijks te volgen en na sommige scènes lijkt het alsof er een nieuwe film van start gaat. En toch past alles precies. Zo ontstond een adembenemende film. Uitstekend spel van Travolta en Samuel L. Jackson. Tarantino en Roger Avary werden met een Oscar beloond voor hun script.