Adolescence verkozen tot beste serie van 2025

Een jongen van dertien wordt door zwaarbewapende politieagenten van zijn bed gelicht en meegenomen naar het bureau. Hij wordt verdacht van moord. De jongen beweert dat hij onschuldig is, en zijn verwarde ouders hebben geen idee wat ze moeten geloven. Het indrukwekkende Adolescence werd geschreven door hoofdrolspeler Stephen Graham en Jack Thorne (Toxic Town) en vertelt een zeer aangrijpend en akelig urgent verhaal dat iedereen met pubers moet zien, het liefst zelfs met de pubers. Maar waarschuwing: de vier afleveringen die stuk voor stuk in één take werden opgenomen, voelen – ook dankzij het geweldige acteerwerk van iedereen op het scherm - als een emotionele achtbaan.

Dit jaar sluit de Nederlandse hitserie Oogappels af met het allerlaatste seizoen. In het mozaïekdrama volgen we vier gezinnen die op de een of andere manier met elkaar verbonden zijn: hun kinderen zitten op dezelfde middelbare school of de ouders kennen elkaar. En zoals we van Oogappels gewend zijn, zit ook dit zevende vol humor, herkenbaarheid en zoetsappige momenten. De gezinnen bevinden zich op belangrijke keerpunten: Dina worstelt met haar werk, Carola gaat daten en Pip verliest zichzelf in het uitgaansleven. Thema’s als kwetsbaarheid, loslaten en nieuwe levensfases staan centraal. Zo zetten Fabie en Laszlo een grote stap in hun relatie, vindt Marcel een nieuw doel en bereidt Merel zich voor op haar rol als oma.

De meesterlijke tragikomische serie van Mike White speelt zich in dit derde seizoen af op het Thaise eiland Koh Samui en is volgens White ‘een satirische en komische blik op de dood, oosterse religies en spiritualiteit’. Volgens de inmiddels vertrouwde én opwindende succesformule wederom met puissant rijke en verknipte, doch fascinerende hotelgasten, personeel dat de schone schijn ophoudt en een lijk. Dit seizoen verschijnt een oude bekende, naast een nieuwe stoet van bonte personages zoals de jonge, opgewekte Britse Chelsea en haar chagrijnige, oudere Amerikaanse vriend Rick, het even welvarend als disfunctionele gezin Rattliff en drie blonde vriendinnen van in de veertig waarbij de onderlinge bewondering al snel plaats voor afgunst, geroddel en jaloezie.

In het tweede seizoen van tragikomedie Bodem wordt Cat (Eva Crutzen) veertig. Een leeftijd waarop je het leven enigszins op de rit behoort te hebben. Of zoals Cats moeder het zegt: ‘Toen ik veertig was had ik al twee kinderen. Én een tweede huis.’ Maar Cat heeft niets van dat alles. Terwijl ze inmiddels toch best haar best doet. Ook dit tweede seizoen van de veelgeprezen serie werd volledig geschreven, geregisseerd en van muziek voorzien door hoofdrolspeler Crutzen. En weer weet ze in zes vlotte aflevering knap humor (soms van de poep- en plasvariant, letterlijk) en satire te combineren met drama dat diep, diep raakt.

Het leukste van een langlopende serie als Slow Horses, is dat je ieder seizoen weer terug kan naar personages die inmiddels als vrienden voelen. Het knappe van Slow Horses is dat het ondanks die vertrouwdheid, ook iedere keer weet te verrassen. Dit vijfde seizoen draait om Roddy Ho (Christopher Chung), de arrogante IT’er die normaal niet achter zijn schermen vandaan komt maar nu een vriendinnetje heeft. Iets dat zijn collega’s, en met name baas Jackson Lamb (Gary Oldman), maar verdacht vinden. Terecht blijkt snel. Vijf heerlijke afleveringen vol humor, knallende actie en kapotte sokken.

Na een wachttijd van net geen drie jaar kwam dit jaar dan eindelijk het tweede seizoen van puzzelserie Severance uit. De serie draait om een groep werknemers van Lumon Industries bij wie een chip in hun brein is geplaatst die hun bewustzijn kan scheiden. Deze chip zorgt ervoor dat de werknemers een ‘innie’ en een ‘outtie’ hebben. De outties hebben buiten werktijd geen enkele herinnering aan hun baan, en vice versa, wat maakt dat de innies eigenlijk gevangen zitten op kantoor. Severance is nog steeds een van de meest geprezen series van het relatief jonge Apple TV+, en ook dit tweede seizoen is even zenuwslopend, raadselachtig en ontieglijk spannend als het eerste.

De cynische bestsellerauteur Carol Sturka (Rhea Seehorn) is diepongelukkig. De fantasyboeken die ze schrijft voor een miljoenenpubliek noemt ze ‘hersenloze onzin’ en er gaat geen dag voorbij dat ze geen alcohol drinkt. Als op een dag iedereen op de wereld behalve zij door een mysterieus, buitenaards virus getroffen wordt, komt haar hele leven op zijn kop te staan. Meer vertellen over de plot van deze heerlijk raadselachtige, filosofische slowburner van Vince Gilligan (die voor het eerst in vijftien jaar een serie aflevert die zich niet afspeelt in zijn zeer geliefde Breaking Bad-universum), zou afdoen aan de geweldige kijkervaring.

Nadat hij is hersteld van een schietpartij, krijgt de scherpe maar ook zeer getroebleerde politierechercheur Carl Morck (Matthew Goode) de leiding over een ‘cold case’-afdeling van de politie in Edinburgh. Weggestopt in de kelders van het bureau duikt hij samen met een voormalig politieagent uit Syrië en een collega met een fikse dosis posttraumatische stress in een nooit opgeloste zaak. Een stelletje buitenbeentjes in een ongezellig kantoor doet uiteraard denken aan de voorgaande serie in deze lijst, Slow Horses, en zo goed is het niet. Maar dat neemt niet weg dat Dept Q., gebaseerd op een Deense boekenreeks en gemaakt door Scott Frank (The Queen’s Gambit), vlotte, onderhoudende en gewoon lekkere tv is.

Na een wisselend ontvangen, iets te pompeus derde seizoen, vindt The Bear de topvorm van eerdere reeksen weer enigszins terug. Hoewel het restaurant goed loopt, is de financiële situatie precair, en gooit een negatieve recensie bijna letterlijk roet in het eten. Aan Carmy (Jeremy Allen White), Syd (Ayo Edebiri, uitblinker dit seizoen) en consorten de taak om de boel te redden én een ster in de wacht te slepen. Op de beste momenten leidt dat opnieuw tot ontroerende taferelen, al lijkt de dramatische koek bij sommige personages en plotontwikkelingen een beetje op te raken.

Showrunner John Wells en acteur Noah Wyle werkten zo’n dertig jaar geleden samen aan ER, wat nog steeds wordt gezien als een van de beste (ziekenhuis)series ooit gemaakt. Wells en Wyle keren nu terug met The Pitt, dat ook draait om het reilen en zeilen op de Spoedeisende hulp van een ziekenhuis, ditmaal in Philadelphia waar Wyles Dokter Robinavitch de kalmte probeert te bewaren bij zenuwachtige medicijnenstudenten en paniekerige patiënten. Zo briljant als Wells en Wyles eerste samenwerking is The Pitt (nog) niet, maar gedegen, meeslepende en vreselijk vermakelijke televisie is het zeker.