In Hirokazu Kore-eda’s sympathieke film Broker spelen familieproblemen weer een grote rol, net als in veel van zijn eerdere werk. ‘De echte beslissingen neem ik in de montage.’

De Japanse regisseur Hirokazu Kore-eda is de grootmeester van het bitterzoete familiedrama. Soms maakt hij een uitstapje buiten zijn geliefde genre – denk aan misdaaddrama The Third Murder of mangaverfilming Air Doll –, maar Kore-eda is op zijn best als hij vol mededogen, maar nooit sentimenteel, naar de problemen in vaak ongewone gezinnen kijkt.

In het prachtige Nobody Knows neemt een twaalfjarige jongen de zorg voor het gezin over wanneer zijn moeder uit beeld verdwijnt, in Like Father, Like Son komen twee gezinnen er na jaren achter dat hun zoons bij de geboorte verwisseld zijn en in Gouden Palm-winnaar Shoplifters zien we hoe een handvol verstoten zielen weet te overleven dankzij winkeldiefstallen.

‘Met film kun je dingen doen die met politiek niet kunnen’

Hirokazu Kore-eda

Ook in Kore-eda’s nieuwe film, Broker, spelen familieproblemen weer een grote rol. In het begin zien we hoe een jonge moeder haar pasgeboren baby in een ‘babybox’ bij een kerk dropt. Vervolgens wordt de kleine uit die box gevist door twee ‘babymakelaars’ die – tegen betaling – op zoek gaan naar nieuwe ouders.

Hun gedrag is natuurlijk misdadig, maar dat maakt ze nog niet slecht. Zeker niet bij Kore-eda, die de twee babydieven uiteindelijk laat samenwerken met de moeder en ze ook nog een zevenjarig weesjochie onder hun hoede laat nemen.

Opvallend aan Broker is dat de film zich niet afspeelt in Kore-eda’s thuisland Japan, maar in Zuid-Korea.

Waarom Zuid-Korea? Japan en Zuid-Korea zijn toch gezworen vijanden?
Kore-eda: ‘Er zijn inderdaad veel conflicten geweest tussen beide landen, maar de culturele uitwisseling gaat waarschijnlijk toch dieper. Met film kun je immers dingen doen die met politiek niet kunnen. Een jaar of zes geleden kreeg ik uit Zuid-Korea het verzoek of we niet eens konden samenwerken. Meestal loopt zoiets op niets uit, maar mede omdat ik graag wilde werken met acteur Song Kang-ho [de vader in Oscarwinnaar Parasite, red.] is het deze keer toch gelukt.’

vrnl: Song Kang-ho als Sang-hyeon, Dong-won Gang als Dong-soo en Ji-eun Lee als So-young

Abortus komt regelmatig ter sprake in de film. Vooral de vraag of het voor een baby soms beter is om niet geboren te worden. Moeten we deze film zien als een antwoord op die vraag?
‘Dat zou ik zo niet willen zeggen. Vergeet niet dat abortus tot 2019 illegaal was in Zuid-Korea. Een conservatieve maatschappij, waarin een baby in een babybox achtergelaten kan worden. In vergelijking met Japan komt dat daar zelfs ongeveer tien keer zo vaak voor. De meeste mensen in Zuid-Korea spreken nog steeds schande van die babyboxen en vinden dat je gewoon geen baby had moeten krijgen als je geen baby wilt. Dat nogal verharde standpunt wilde ik van verschillende kanten benaderen, in de hoop dat mensen misschien anders naar hun eigen opvattingen gaan kijken.’

Zoals de meeste van uw films is Broker weer een unieke mix van melodrama en sociaal realisme. Is het moeilijk om het juiste evenwicht tussen die twee uitersten te vinden?
‘Absoluut. Het gaat vaak maar om een paar procent meer of minder. Als je een scène bijvoorbeeld ietsje eerder begint of ietsje later eindigt wordt de manier waarop je het ziet totaal anders. Ik houd rekening met dat evenwicht bij het schrijven, maar de echte beslissingen neem ik in de montage.’

Hirokazu Kore-eda

Broker is een ode aan menselijk fatsoen. Bent u zelf ook zo optimistisch of is het meer een vorm van wensdenken?
‘Ik begrijp heel goed dat de toestand van de wereld zoals die momenteel is niet hoopvol stemt, dat geldt ook voor Japan of Zuid-Korea. Tegelijkertijd ben ik niet wanhopig wanneer het om de mensen gaat. De meeste mensen die in deze film voorbijkomen hebben misdaden begaan, maar ik denk dat het zelfs voor hen veel betekent wanneer iemand op een bepaald moment tegen ze zegt: “Bedankt dat je geboren bent.” Die bevestiging kunnen ze dan gebruiken om iets goeds te doen.’

De kinderen in uw film zijn weer fantastisch. Zelfs de baby, was hij op de set ook zo’n aardig, lief kind?
‘Ik heb vaak met kinderen gewerkt, maar ik heb nog nooit een baby gezien die zo goed in zijn rol bleef. We filmden natuurlijk met zijn ouders aan zijn zijde, maar desondanks stond hij ook open voor andere volwassenen. In de scène waarin een vrouw hem komt kopen, raakte hij op precies het juiste moment even haar wang aan. Wat een timing! En uiteraard zonder dat ik het hem had opgedragen. Haha. Daarnaast had je Seung-soo Im, die het zevenjarige weesjochie Hae-jin speelt. Met hem werkte ik op precies dezelfde manier als wanneer ik in Japan met kindacteurs werk. Die geef ik nooit het script, maar ik fluister – bij Seung-soo per tolk – de tekst in hun oor. Bijvoorbeeld: “Als Dong-soo dit zegt, dan moet jij dat zeggen.” Maar in Japan ben ik nog nooit een kind tegengekomen dat zo weinig luisterde en zo veel lawaai maakte. En dan heb ik het niet over praten, maar echt over schreeuwen. Wij bleven maar zeggen dat hij even stil moest zijn omdat we bezig waren met een heel belangrijke scène, maar hij luisterde gewoon niet. En toch, wat we uiteindelijk van hem in de film te zien krijgen is geweldig. Ik weet zeker dat dankzij zijn aanwezigheid een andere wind door de film is gaan waaien. Ik was echt blij met hem, maar het was wel zwaar.’

Broker is vanaf 12 januari te zien in de bioscoop

Meer over Broker

Deze films draaien momenteel ook in de bioscoop