Franse animatiefilm Little Amélie is een kleurrijk meesterwerkje

Bloemen openen zich op commando, ochtendnevel laat zich gewoon wegblazen en als Amélie gierend kwaad wordt, trilt de aarde. De 2,5-jarige peuter, die in België is geboren maar eind jaren zestig met haar gezin in Japan woont, waant zich een god in haar eigen magische universum. Daarin ontdekt ze een wonderbaarlijke stofzuiger, de sensatie van blote voeten op bedauwd gras en het genot van witte Belgische chocola - die laat het goddelijke monstertje opstijgen in een halo van licht en is de katalysator die haar in beweging zet, ze gaat rennen, zwemmen of gehurkt met grote ogen observeren.

Alles is imposant in de wereld van Amélie, die van het ene zintuiglijke genot in het andere rolt. Emoties en sensaties zijn intens, de eerste kennismaking met al het nieuwe is levendig en magisch. De belangrijkste troef van Little Amélie or the Character of Rain is het waanzinnige kleurenpalet, dat zich voegt naar het moment van de dag, de seizoenen of het gemoed van de kleine meid. Regen is goudgeel, de zee mintgroen en een nachtelijke rivier baadt in paars-oranje tinten. Dit surrealistische meesterwerkje is het regiedebuut van het Franse animatie-duo Maïlys Vallade en Liane-Cho Han, die eerder meewerkten aan Reis naar het noorden (2015), dat ook al een feest was van licht en kleur.

Maar dat is nog maar de helft van de charme van deze Franse animatiefilm, die een ode brengt aan de traditie van de Japanse anime en gebaseerd is op een semi-autobiografische roman van de Belgische diplomatendochter Amélie Nothomb. Want ondanks de visuele ‘explosies van emoties’, heeft de rijke vertelling, die voor alle leeftijden boeiend en ontroerend is, een prettig kalme en toch vlotte verteltred.

Amélie, die een innige vriendschap sluit met de Japanse huishoudhulp Nishio-San, is een kind van vele werelden. Een Belgische en een Japanse. Een goddelijke en een menselijke. Een buiten- en een binnenwereld. En dan is er nog de grotemensenwereld met haar eigen problemen, die aan de horizon daagt. Van Nishio-San leert Amélie dat de eerste helft van haar naam in het Japans voor ‘regen’ staat. Amélie belichaamt die regen, die fris, verdrietig en louterend op haar inwerkt. Ze ontdekt de wereld, ervaart wat het betekent om verlies te lijden, maar leert ook over de troost van herinneringen. In plaats van ‘het centrum van de wereld’ wordt Amélie een onderdeel ervan. Een deel van een gezin, van een verleden, en een toekomst.

NB: de film wordt alleen in de originele, Franstalige versie uitgebracht met Nederlandse ondertitels.