Via streamingsplatform Picl, een samenwerking tussen Nederlandse filmhuizen en de Stichting Nederlandse Filmpromotie, kun je een flink aantal bioscoopfilms thuis bekijken.

Hoe werkt Picl?
In tegenstelling tot de meeste streamingdiensten betaal je bij Picl per film. Je huurt de film voor een periode van 48 uur. Daarnaast selecteer je voor betaling jouw lokale filmhuis, want een deel van de opbrengsten gaat daarnaar toe. Klik hier voor meer info

Onze filmtips
Uit het aanbod van Picl hebben we tien films geselecteerd die in de afgelopen maanden in de bioscoop zijn uitgebracht en zeer de moeite waard zijn. Bekijk de tips hieronder.

Tien filmtips voor Picl

Babyteeth

Mooi portret van de terminaal zieke tiener Milla (Eliza Scanlen), die valt voor de onbetrouwbare, maar charmante kruimeldealer Moses (Toby Wallace). Dat is wel het laatste wat haar ouders willen, maar tegelijkertijd zien ze hun dochter ook opbloeien, zodat ze besluiten er maar mee te dealen. Speelfilmdebuut van Murphy (die onder andere een paar afleveringen van Killing Eve regisseerde) voelt nergens onecht of verzonnen, en komt – ook dankzij het ijzersterke acteren van alle betrokkenen – hard binnen. Gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Rita Kalnejais, die ook het scenario schreef.

Lees hier ons interview met acteur Ben Mendelsohn: 'Dit is de coolste film die ik ooit gezien heb'

Corpus Christi

Aangrijpend drama over jonge delinquent Daniel, die de jeugdinrichting ontvlucht en zich in een plattelandsdorpje voordoet als priester. Waar hij met zijn eigenzinnige aanpak en dwarse morele opvattingen voor veel opschudding zorgt. Maar ook trauma’s aanpakt waar de vorige priester niet aan durfde te beginnen. Acteur Bielenia is – met zijn grote, wijd opengesperde ogen en nerveuze lichaam – perfect gecast als Daniel, en regisseur Komasa wisselt het drama (hard in de jeugdinrichting, hoopvol in het dorpje) vakkundig af. Het fraaie, strakke camerawerk is van Piotr Sobocinski jr. Genomineerd voor Oscar voor beste niet-Engelstalige film in 2020.

Lees hier ons interview met Jan Komasa: 'Misschien moet ik maar eens in therapie'

Just 6.5

The French Connection in hedendaags Iran – dat is een al te simpele omschrijving van deze Iraanse misdaadfilm, maar de invloed van de betere Amerikaanse seventiesthriller is evident. Centraal staat een opvliegende agent (Payman Maadi, bekend uit A Separation) die de jacht heeft geopend op een beruchte drugsbaron. Dat levert een aantal zinderende actiescènes op, maar regisseur/scenarist Saeed Roustayi wil meer dan alleen vermaken; Just 6.5 is een verrassend gelaagd portret van de war on drugs in Iran, waarin geen enkele partij wordt gespaard. Een ongekende hit in eigen land.

Lees hier ons interview met de regisseur: 'De maatschappelijke invloed van de invloed is groot'

The Mole Agent

Deze fijne documentaire begint op het kantoor van een privédetective, die op zoek is naar een tachtigplusser die undercover kan gaan in een bejaardentehuis. Zijn cliënt vermoedt dat haar moeder daar wordt bestolen en ze hebben iemand in het tehuis nodig die daarvoor bewijzen kan verzamelen. De selectie van ‘de mol’ uit de titel is hilarisch, en de keuze voor Sergio Chamy geïnspireerd. Want het is een feest om deze gisse, eigenzinnige en soms wat stuntelende 83-jarige charmeur te volgen. De documentaire begint halverwege wat te slepen, gelukkig is het einde weer prachtig. De ironische Bond-muziek is van Vincent van Warmerdam.

Notturno

In Notturno gaat Gianfranco Rosi op zoek naar de plekken waar de bootvluchtelingen uit zijn vorige film – het veelgeprezen Fuocoammare (2016) – vandaan komen. Die vindt hij aan de kunstmatige, na de Eerste Wereldoorlog getrokken grenzen van Syrië, Libanon, Irak en Koerdistan. Maar Rosi zoomt niet in op de diverse oorlogen die daar woeden, maar op de effecten die de oorlogen hebben op het dagelijkse leven van de bewoners van die gebieden. Rosi is ook niet op zoek naar antwoorden; sterker nog, hij stelt niet eens vragen. Dat werkt wel eens frustrerend, maar Notturno blijft altijd intrigeren en is wondermooi geschoten.

Lees hier ons interview met de regisseur: 'Achteraf vraag je je af: wat heb ik in godsnaam gedaan?'

The Painted Bird

Fascinerende verfilming van de schandaalroman van Jerzy Kosinsky uit 1965, waarin een naamloos jochie van een jaar of tien aan het eind van de Tweede Wereldoorlog te maken krijgt met de ene gruwelijkheid na de andere. En zo steeds ietsje meer van zijn onschuld verliest. Regisseur Marhoul suggereert de gruwelijkheden meer dan dat hij ze laat zien, maar desondanks zal deze meedogenloze film te heftig zijn voor menige kijker. Meervoudig onderscheiden op festivals, waar ook cameraman Vladimír Smutný, die verantwoordelijk is voor de prachtige zwart-witbeelden, regelmatig in de prijzen viel.

Lees ook ons interview met de regisseur: 'Liefde kun je pas echt waarderen als je alleen met haat te maken hebt gehad'

Les plus belles années d’une vie

Ruim vijftig jaar nadat ze elkaar voor het laatst zagen in de romantische klassieker Un homme et une femme (ook te zien op Picl) treffen Jean-Louis (Jean-Louis Trintignant) en Anne (Anouk Aimée) elkaar weer. De tijd is vooral hard geweest voor Jean-Louis, die slecht ter been is en steeds meer vergeet. Maar de tijd met Anne is hij nooit vergeten. Sympathiek vervolg met nagenoeg dezelfde cast en crew. Doorsneden met fragmenten uit het origineel, zodat het verstrijken van de tijd (Trintignant en Aimée zijn inmiddels ver over de tachtig) goed zichtbaar wordt. Toch maakte Lelouch geen film over de (naderende) dood, maar over het (resterende) leven.

Lees ook ons achtergrondverhaal over de film: 'Ouder worden is geen straf in Les plus belles années d’une vie'

Rocks

De makers van dit sociaal-realistische drama wierven hun jonge hoofdrolspelers op middelbare scholen en lieten hen zelf meewerken aan het script. Die werkwijze leidde tot een zeldzaam realistisch inkijkje in de levens van een groep Londense tienermeiden. Centraal staat de vijftienjarige Shola – bijgenaamd ‘Rocks’ – die na het onverwachte vertrek van haar verwarde moeder ineens voor haar zesjarige broertje moet zorgen. Het verhaal is in feite hartverscheurend, maar de film heeft een onstuitbaar hoopvolle toon en zit vol humor en aandoenlijke details. Prachtig hoe de multiculturele samenstelling van Rocks’ vriendengroep als iets rijks en vanzelfsprekends wordt gepresenteerd.

Lees hier meer over de bijzondere totstandkoming van de film

Sidik en de Panter

Al meer dan 25 jaar hoopt Sidik in de ongerepte Koerdische bergen in Noord-Irak een panter te spotten, die door het vele oorlogsgeweld is verdreven. Tijdens zijn omzwervingen ontmoet hij onder meer een imker, een stroper en klaagliederen zingende vrouwen. Samen met de in de bergen geboren, maar naar Nederland gevluchte regisseur Reber Doski (Radio Kobani) richt Sidik een gedenkteken op voor Doski’s vermoorde grootvader. Een hybride documentaire die het mythische karakter van de Koerdische bergen tastbaar maakt. Uitgeroepen tot beste Nederlandse documentaire op IDFA.

White Cube

Na het succes van zijn omstreden film Episode 3: Enjoy Poverty (2008), over de keerzijden van armoedebestrijding in Afrika, zat het Nederlandse kunstenaar/filmmaker Renzo Martens niet lekker dat westerse cultuurinstellingen wel aan zijn film verdienden en de geportretteerde Afrikanen niet. In White Cube documenteert Martens zijn pogingen om Afrikanen ook te laten profiteren binnen de kunstwereld. Hij stimuleert Congolese plantagearbeiders om zich artistiek te uiten, wat onder meer leidt tot een veelbesproken expositie in New York. Martens’ project (en dit verslag ervan) prikkelt, irriteert, roept talloze vragen op – en is alleen al daarom geslaagd te noemen.