In Slow Horses speelt Gary Oldman een uitgerangeerde Britse spion. De nieuwe Apple TV+ serie is spannend, maar vooral ook erg grappig.

Ergens in een steegje in Londen, net voorbij de overvolle vuilniscontainers, bovenaan een ijzeren trap en achter een stalen deur die altijd klemt, bevindt zich Slough House; het afvoerputje van de Britse geheime dienst. Een plek waarnaar geheim agenten worden verbannen als ze een kolossale fout hebben begaan. Als ze bijvoorbeeld een map met staatsgeheimen in de metro hebben laten liggen, in bed zijn beland met de vrouw van een ambassadeur of de verkeerde persoon binnen MI5 tegen de haren in gestreken hebben. Slough House, dat figuurlijk zo ver van het glimmende hoofdkantoor in Regent’s Park ligt dat het net zo goed in Slough, even buiten Londen, had kunnen liggen (vandaar de naam), is het MI5-kantoor waar spionnencarrières onder stapels stoffig papierwerk langzaam sterven.

Het is niet de meest voor de hand liggende locatie voor een tv-serie over geheim agenten. En juist daarom is Slow Horses, met Oscarwinnaar Gary Oldman in de hoofdrol, zo ontzettend leuk. Hier zijn de agenten nu eens níet glad of geniaal. Oldmans Jackson Lamb is bepaald geen James Bond, en komt zelfs niet in de buurt van George Smiley (het door John le Carré bedachte personage dat door Oldman in 2011 in de film Tinker Tailor Soldier Spy werd gespeeld). Lamb draagt sokken waar de gaten in vallen, hij heeft een fles sterkedrank in z’n bureaulade liggen, die hij vroeg in de ochtend al opentrekt en aanbiedt aan zijn assistent - een herstellend alcoholist. Als we hem in de eerste aflevering ontmoeten, ligt hij op de bank in zijn smoezelige kantoor te slapen en schrikt hij wakker van zijn eigen trompetterende winderigheid.

Gary Oldman als Jackson Lamb in Slow Horses

Lamb is de baas van Slough House. Hij was ooit een gevierd spion, een veteraan van de Koude Oorlog, en is nog steeds een levende legende binnen MI5. Wat hij precies heeft gedaan om in het afvoerputje te belanden, weet vrijwel niemand. Zijn team, als je het bijeengeraapte zooitje ongeregeld zo mag noemen, bestaat uit ‘verliezers, buitenbeentjes en dronkenlappen’, zoals Mick Jagger ze bezingt in het zeer catchy titelnummer Strange Game. Buitenbeentjes die uiteraard wel betrokken raken bij een zaak van nationaal belang en minder waardeloos blijken als geheim agenten dan werd aangenomen. Uiteraard, want anders zou er geen verhaal zijn.

Slow Horses – de titel slaat op de bijnaam die de succesvolle agenten in het hoofdkantoor gebruiken voor de verbannen collega’s van Slough House - is gebaseerd op de achtdelige Slough House boekenreeks van Mick Herron. Hoewel de boeken inmiddels een groot succes zijn bij fans en critici, duurde het lang voordat ze werden opgepikt. Dat is een van de redenen waarom Herron, naar eigen zeggen, zo goed is in het creëren van personages die compleet falen in hun werk.

In het eerste, zes afleveringen tellende seizoen dat vrijdag 1 april bij Apple TV+ van start gaat, staat de ontvoering van een jonge Brit van Pakistaanse afkomst door een groep ultrarechtse nationalisten centraal. De groepering, die zichzelf Sons of Albion noemt, zegt de jongen te gaan onthoofden uit wraak voor de terroristische aanslagen die ‘zijn soort’ op Britse bodem heeft uitgevoerd. Ze trekken hem een oranje, Guantánamo-achtige jumpsuit aan en zijn van plan de executie bij zonsopgang uit te voeren en live op internet te streamen.

Het is aan MI5 om dit te voorkomen. De ‘echte’ MI5 uiteraard, niet het groepje agenten in Slough House dat door Lamb, waar ze bij staan, wordt omschreven als ‘MI fucking useless’, zo traag van begrip dat ‘jullie iets bijbrengen te vergelijken is met Noorwegen uitleggen aan een hond’. Beledigingen waar de slow horses van Slough House zich overigens weinig van aantrekken. En wanneer Lamb zijn team in een gesprek met MI5-baas Diana Taverner (Kristin Scott-Thomas) verdedigt als een stelletje losers, maar wel ‘zijn’ losers, krijg je bijna het gevoel dat hij toch wel om ze geeft. Op zijn eigen, onvriendelijke manier.

Kristin Scott Thomas als MI5-baas Diana Taverner in Slow Horses

Oldman, wiens vettige haar je bijna kunt ruiken, is uitmuntend als de morsige, chagrijnige, onbetrouwbare en immer mopperende Lamb. Een scène waarin hij I’m Gonna Be (500 miles) van The Proclaimers playbackt terwijl er een stuk of tien machinegeweren op hem zijn gericht, is prachtig. Vooral omdat hij de tekst eigenlijk niet lijkt te kennen. Ook de rest van de cast is erg sterk en vol met vertrouwde Britse gezichten.

Het belangrijkste personage naast Lamb en Taverner, is River Cartwright (Jack Lowden), het nieuwste lid van Slough House, die de stoffige rust achter de klemmende, stalen deur verstoort. Cartwright is jong en uiterst ambitieus, het soort geheimagent dat nog het meest doet denken aan Bond. De eerste acht minuten van de serie zijn dan ook een lange, flitsende achtervolgingsscène waarin Cartwright probeert een bomaanslag te voorkomen op een Londens vliegveld. Het loopt niet goed af en de eerstvolgende keer dat we hem weer zien, is hij in opdracht van Lamb door vuilnis aan het spitten. (‘Waar zoek ik naar?’, vraagt hij Lamb. ‘De resten van een ooit veelbelovende carrière,’ antwoordt die.) Dat Cartwright geen genoegen neemt met dit vernederende werk zorgt ervoor dat ook de rest van het team mislukkelingen achter de stapels papierwerk vandaan moet komen.

Slow Horses, de serie, werd geschreven door screenwriter Will Smith (Herron was betrokken als adviseur). Smith behoorde hiervoor tot het schrijversteam van Veep, en dat is te merken. Op de momenten waar de slow horses als team opereren, is de serie eerder Veep (of The Office) dan Homeland. En juist die combinatie van een zichzelf serieus nemende, oprecht spannende spionnenserie (de ontvoeringsscènes zijn niet om te lachen) en de bijna workplace comedy-achtige sfeer in Slough House, maakt deze serie onweerstaanbaar.

De eerste twee afleveringen van Slow Horses zijn vanaf 1 april te zien op Apple TV+. Daarna verschijnen wekelijks nieuwe afleveringen.

Meer over Slow Horses