VPRO Gids 25

19 juni t/m 25 juni
Pagina 28 - ‘25 jaar in de eredivisie’
papier
28

Cadeautje!

Je leest dit artikel gratis. Wil je meer van de VPRO Gids? Neem een abonnement. Nu 12 weken voor slechts 10 euro. Ik wil meer lezen →

25 jaar in de eredivisie

Machiel Coehorst

Omdat Excelsior Recordings dit jaar 25 jaar bestaat, blikken acht bands terug op een belangrijk album dat ze uitbrachten bij het platenlabel. ‘Voor het eerst kreeg ik recensies in landelijke kranten.’

 

 

 

 

Excelsior­ directeur Ferry Roseboom (l) en huisproducer Frans Hagenaars

Excelsior­ directeur Ferry Roseboom (l) en huisproducer Frans Hagenaars

Het eerste album dat in 1996 verscheen op Excelsior Recordings was van Daryll-Ann. In de 25 jaar die volgden groeide het platenlabel uit tot een belangrijke smaakmaker in de Nederlandse indiewereld.

‘Wat de artiesten bij Excelsior met elkaar gemeen hebben, is dat ik ze allemaal bewonder,’ zegt directeur Ferry Roseboom. ‘Bovendien zijn het over het algemeen slimme, aardige en bijzondere personen met wie je een goede verstandhouding kunt opbouwen. Maar het begint met de muziek, de klik komt dan vanzelf. Die twee gaan hand in hand.’ Een verdienste vindt hij het niet, 25 jaar bestaan. ‘De artiesten hebben het werk gedaan. Maar ik ben wel heel happy met wat we doen en deden. Er zitten prachtige dingen bij.’

De VPRO Gids vroeg acht bands naar een album uit de beginperiode dat op Excelsior verscheen en belangrijk was voor het verloop van hun verdere carrière.

The Kik: Springlevend

(2012)

Dave von Raven (zang en gitaar): ‘Dit is een speciale plaat voor mij. Het was niet mijn eerste release bij Excelsior, van mijn vorige band, The Madd, waren al twee albums op het label verschenen. Op Springlevend staan ook hertaalde versies van een paar favoriete nummers van me. “Simone” is een bewerking van “The Dancer”, een obscuur lied van de Australische band The Allusions. Omdat het publiek klaagde over mijn slechte Engels, ben ik volledig overgegaan op het Nederlands. Ik heb sindsdien nooit meer een zin in het Engels gezongen.’

Daryll-Ann: Daryll-Ann Weeps

(1996)

Jelle Paulusma (zang, gitaar, orgel, melodica en Wurlitzer): ‘Het is niet mijn favoriete plaat, wel de meest dierbare. We maakten een enorme sprong in onze muzikale ontwikkeling. Hij heeft echt smoel. Hoewel onze muziek altijd gecategoriseerd wordt als West Coast pop, valt dit album daarbuiten. We waren net gedumpt door ons Britse label, maar een nieuwe plaat gingen we sowieso maken. We waren hecht, als een broederschap.’

Anne Soldaat (gitaar, zang, bas, orgel, harmonium, blokfluit en xylofoon): ‘Een week lang sloten we ons met een achtsporenbandrecorder op in een villa. Nu noemen we dat preproductie, toen heette het “onbekommerd klooien”. Toen we de “echte” studio in gingen, wisten we dus vrij goed wat ons te doen stond. Ik ben vooral blij met de rol van de blokfluit. Toch een beetje het lelijke eendje in het orkest. Ten onrechte.’
 

Meindert Talma & The Negroes: Dammen met ome Hajo

(1999)

Meindert Talma (zang en keyboards): ‘Dammen met ome Hajo was een soundtrack-cd bij mijn debuutroman over mijn jeugd. Het zette veel in beweging. Voor het eerst, en voor het laatst, tekende ik een platencontract voor drie albums. Ook kreeg ik voor het eerst recensies in landelijke kranten en ik ging op tournee, als voorprogramma van Daryll-Ann. Vanwege “Versmobiel ondernemer” mocht ik een week lang in een SRV-wagen spelen, en later op Noorderzon. Met dit nummer trad ik ook op in De plantage, dat was erg belangrijk.’

Alamo Race Track: Black Cat John Brown

(2006)

Ralph Mulder (zang en gitaar): ‘Dit album was voor mij een kantelpunt: ik besefte voor het eerst dat ik dit altijd wilde blijven doen. Ik heb de plaat nooit meer in zijn geheel gehoord, omdat ik het te vermoeiend vind om er zonder oordeel naar te luisteren. Wel kwam er een paar keer een nummer voorbij in een café, zonder dat ik meteen doorhad dat het van ons was. Mooi deuntje, dacht ik dan. Dat betekent dat het met die plaat wel goed zit.’

Spinvis: Spinvis

(2006)

Erik de Jong (alle instrumenten): ‘Voor een popmuzikant was ik aan de late kant met mijn debuut. In 2001 stuurde ik mijn demo op naar Excelsior en die werd, zo gaat het verhaal, per toeval door Jelle Paulusma van Daryll-Ann op een feestje uit de stapel gepikt. Terwijl ik ’s nachts post stond te sorteren, werd mijn lot dus daar bepaald. Vervolgens kwam Ferry Roseboom langs in Nieuwegein. Ik dacht toen dat er veel van dat gesprek afhing, maar nu ik hem alweer twintig jaar ken, weet ik dat hij toen allang wist dat we gingen samenwerken. Je kunt in retrospectief rustig stellen dat Ferry de geestelijk vader van Spinvis is.’

Caesar: No Rest for the Alonely

(1998)

Roald van Oosten (zang, gitaar, Philicorda, xylofoon, handklap): ‘Voor ons was dit tweede album een hoogtepunt. We hadden een berg goede songs en producer Frans Hagenaars gaf alles technisch mooi vorm. Onze ideeën gingen alle kanten op. De tweede helft van de plaat bevat weirde nummers, zoals “Keep Eleven on” en “Horrorscope”. “Situations/Complications”, dat ik er niet op wilde hebben, werd een radiohit. De albumtitel was eerst No Rest for the Wicked, maar het werd uiteindelijk No Rest for the Alonely, vrij naar John Lennon. Tijdens de opnamen kwamen we in tijdnood. Je hoort hoe haastig de gitaar-overdubs erop geknald zijn, hilarisch!’

Roosbeef: Ze willen wel je hond aaien, maar niet met je praten

(2008)

Roos Rebergen (zang, piano en accordeon): ‘Als ik mijn debuut nu hoor, klinkt het grappig en ontroerend. Een meisje van achttien dat niet zo goed weet hoe ze met de wereld moet omgaan. Het rammelt aan alle kanten, maar dat maakt het ook puur en mooi. Iedereen zei tegen me: je eerste album is belangrijk om naar buiten te treden. En inderdaad: je maakt maar één keer je debuut. Dat heb ik in mijn oren geknoopt. Die plaat was alles wat ik toen in me had.’

De Staat: Wait for Evolution

(2009)

Torre Florim (alle instrumenten): ‘Ik was een onwetende, jonge gast. Dat eerste album heb ik helemaal in mijn eentje gemaakt. Er zit een soort grenzeloze creativiteit in. Ik hoor mezelf zoeken en experimenteren, ik wist niet precies wat ik aan het doen was. Oude platen luister ik zelden terug. Het is lang geleden, ik was toen een ander persoon. Soms spelen we nog iets van dat album, maar dat voelt een beetje gek. Het kost moeite om het aan te laten sluiten bij het nieuwe materiaal.’

Excelsior-recordings.com


De podcast 25 jaar Excelsior Recordings is te beluisteren via Spotify, Deezer en Apple Podcasts.

Cadeautje!

Je leest dit artikel gratis. Wil je meer van de VPRO Gids? Neem een abonnement. Nu 12 weken voor slechts 10 euro. Ik wil meer lezen →