VPRO Gids 3

21 januari t/m 27 januari
Pagina 74 - ‘Zeg ’ns ja’

Zeg ’ns ja

Tara Lewis ,

De huwelijksindustrie heeft een manisch randje, blijkt uit de een tikkeltje van de werkelijkheid losgezongen serie ‘Alles voor de bruiloft’.

Nina (31) en Susanna (29) in  Alles voor de bruiloft.

Terwijl de kloof tussen arm en rijk groter wordt, groeit ook de geldverkwistende sprookjesindustrie. Veelal regelrecht geïmporteerd uit de VS. Sleeën van auto’s, feesten om het geslacht van je ongeboren kind bekend te maken (de gender reveal party), decadente babyshowers, over de top (kinder)verjaardagen én peperdure huwelijken.

Toen Jennifer Lopez in de film The Wedding Planner (2001) als bruiloftregelaar de bruidegom wist te schaken, was dat beroep in Nederland eigenlijk non-existent, nu zijn er zo’n 500. In Amerika begint men inmiddels beducht te worden op wat ze het ‘Wedding Industrial Complex’ noemen, de problematische maatschappelijke uitwerking van de perfecte ‘sprookjesbruiloft’ als norm.

Amerikaanse series als Say Yes To the Dress (eindeloos lange zoektochten naar een trouwjurk) dragen bij aan deze manie. En nu is er de KRO-NCRV-serie Alles voor de bruiloft. Volgens wedding planners Nina (31) en Susanna (29), die centraal staan in de serie, is hun werk ‘super gevarieerd’, want ze hebben wel eens een bruiloft voor 30.000 euro georganiseerd, maar ook richting de 200.000 euro. En waar de koppels willen trouwen verschilt ook enorm. Al is ‘buitenland’ als categorie de grootste hit. Ze deden in het seizoen dat ze gevolgd werden maar één huwelijk in Nederland.

De hele serie en haar hoofdpersonen lijken nogal losgezongen van de werkelijkheid. Van zaken die de dames als een enorme crisis beschouwen (een vies toilet in Spanje, moest de bruid nou zitten of staan) tot de offerte, waarbij een aanstaande echtgenoot 700 euro voor een tafellint te gortig vindt (‘mij valt op de mannen toch ook vaak hun zegje willen doen’).

In een absurdistische scène is er paniek in de tent omdat de loper (opdat de bruid niet over de gortdroge zandgrond in Mallorca naar het altaar hoeft) geen Marokkaanse print heeft. Op hoge poten wordt de lokale leverancier tot de orde geroepen. Die geeft geen krimp en niet veel later blijken de wedding planners zich zélf te hebben vergist. Als kijker hoop je dat excuses aangeboden zijn, ook al zie je ze niet op beeld.

Het helpt niet mee dat de bruidsplanners als wandelende VT Wonen-figuranten door het leven gaan, inclusief beige hoeden. En dan het businessmodel: de twee dames hebben een leger stagiairs waarvan één mogelijk de eer krijgt toebedeeld de eerste medewerker te worden. Daarvoor moet ze wel eerst (met succes!) eigenhandig een aantal bruiloften organiseren.

Het programma eindigt met de slogan van de omroep: ‘Maak morgen eerlijker, maak morgen groener’, als kers op de wrange bruidstaart.