Volwassen worden, hoe doe je dat eigenlijk? Het realisme van de Australische jongerenserie Heartbreak High, een hit in de jaren negentig, is nog steeds verrassend actueel.

Wie vanuit 2020 een televisieavond uit de jaren negentig bekijkt, wordt overvallen door een gevoel van naïeve zorgeloosheid en hedonisme. In Baantjer eindigde de moordenaar altijd achter de tralies: De Cock (met cee-oo-cee-kaa) legde ons nadien in café Lowietje even uit hoe het allemaal precies was gegaan – gezellig, met een jenevertje erbij. In de glooiende villawijken van Beverly Hills 90210 was het onvermijdelijk dat ieder rijk, wit, knap tienermeisje in de armen van een rijke, witte, knappe tienerjongen zou belanden. En in Oppassen!!! kon je het als puberende tienerkleinzoon heel bont maken, en nog steeds kreeg je een kopje thee na school.

Het tijdperk van flippo’s, naveltruitjes en gabber werd gekenmerkt door een weldadig comfort. Frisse uitzondering op de regel was Heartbreak High, de ruige Australische jeugdserie die vanaf vandaag op Netflix staat. De zeven seizoenen tellende serie verhaalt over leerlingen van Hartley High, een fictieve middelbare school in het multiculturele Sydney, en was van 1994 tot en met 1999 te zien bij de Vara. Er werden thema’s aangesneden die andere soaps liever links lieten liggen: racisme, seks, drugs, geweld, huiselijk geweld, of bijvoorbeeld de discutabele liefdesrelatie tussen een leraar en een leerling. Op de soundtrack klonk geen tamme didgeridoo of banjo, maar muziek van alternatieve bands als Hoodoo Gurus en The Electric Hippies. En ook de casting was gewaagd. Waar andere Australische series bevolkt werden door enkel Anglo-Australische families, draaide Heartbreak High om karakters met heel diverse culturele achtergronden. Zo zagen we in het eerste seizoen hoe de Griekse hunk Nick aanpapte met de Anglo-Australische zangeres Jodie. En hoe zijn Grieks-Italiaanse machoneef Con stiekem de ambitieuze, Libanese Rose probeerde te versieren, ondanks dat zij een relatie had met de verstandige Vietnamese Jack.

‘Het was een van de eerste series die niet zozeer de gewenste werkelijkheid liet zien, maar juist de problemen waar hun generatie mee worstelde.’

Jeroen Koopman

Remake

Heartbreak High was in de jaren negentig met name onder prille tieners – de huidige millennials, dus – erg populair. In Nederland werden de 210 afleveringen zelfs meerdere keren herhaald. En ook in andere landen, waaronder Frankrijk, was het een ‘megahit’. Zo werd de show in meer dan dertig landen uitgezonden en door miljoenen mensen wereldwijd bekeken. Lange tijd was Heartbreak High één van de grootste content-exportproducten van Australië. Vorig jaar werd bekend dat de Nederlandse producent Jeroen Koopman (36) van het Amsterdamse productiebedrijf NewBe remake- en rebootrechten van de serie had weten te bemachtigen met het plan een remake van Heartbreak High te maken. Volgens millennial Koopman is het juist het ongepolijste dat de serie tot een succes maakte. ‘Jongeren werden echt als volwassenen neergezet. Het was een van de eerste series die niet zozeer de gewenste werkelijkheid liet zien, maar juist de problemen waar hun generatie mee worstelde. Wat Heartbreak High toen uniek maakte, geldt nu nog steeds: in een tijd van perfecte plaatjes op sociale media raken realistische verhalen opnieuw een gevoelige snaar.’

Aanvankelijk speelden de verhaallijnen van Heartbreak High zich af op school en aan de keukentafel van de Griekse familie Poulos. In latere seizoenen was de serie gesitueerd in The Shark Pool, een door tieners gerund poolcafé, en The Warehouse, een loods waar jongeren tegen retro huurprijzen (samen) konden wonen. Zo zagen we hoe hoofdpersonages als Rivers, Charlie en Katerina hun eigen minimaatschappij creëerden: een plek waarin zij keuzes en verantwoordelijkheden opeisten, zónder dat zij de boel al te erg konden verpesten. Ook in de liefde werd er volop geëxperimenteerd. Vooral de relatieperikelen tussen Drazic en Anita vormden voor fans het gesprek van de dag bij de kluisjes. ‘Majority Of Australian Women Born After 1980 Struggling To Find Anyone As Hot As Drazic’, kopte een Australisch satirisch magazine onlangs nog.

Jodie Cooper (Abi Tucker) en Nick Poulos (Alex Dimitriades). Foto: ANP

Groeipijn

Wie ben ik? En bij wie hoor ik eigenlijk? Veel jongerenseries uit de jaren negentig kunnen de tand des tijds maar moeilijk doorstaan. Bijvoorbeeld omdat ze een te hoog lachbandgehalte hebben (Saved by the Bell), of omdat ze een levensstijl etaleren die inmiddels als onhaalbaar wordt beschouwd (Melrose Place). Maar de eerlijke en diepgaande manier waarop Heartbreak High universele groeipijnen bespreekt voelt wél actueel. Toch werkt Koopmans bedrijf momenteel hard aan de ontwikkeling van een nieuwe versie. Daarin worden thema’s gedramatiseerd waarin de hedendaagse kijker zichzelf kan terugzien: genderidentiteit, body positivity of klimaatverandering, bijvoorbeeld. Koopman: ‘Die wenkbrauwpiercing van Drazic was destijds progressief, nu is het geen ding meer. De wereld is de afgelopen 25 jaar sowieso erg veranderd. Het is veel complexer geworden – alleen al als je kijkt naar de manier waarop jongeren met elkaar communiceren.’

De millennials zijn wat dat betreft een kantelgeneratie: zowel de eerste die opgroeide met digitalisering als de laatste die zich nog vaag kan herinneren hoe de analoge wereld eruitzag. Het is ook de laatste generatie die nog collectief iets meemaakte. Na schooltijd massaal naar huis racen om Heartbreak High te kijken, bijvoorbeeld. Juist nu, in een tijd vol onzekerheid, speelt heimwee naar de naïeve zorgeloosheid op. Koopman: ‘Dertigers en veertigers kijken met nostalgie terug op hoe goed en mooi Heartbreak High was. Wat in ons voordeel werkt: we zijn nu volwassen en zijn in de positie om de series van onze jeugd terug te brengen naar een nieuwe generatie.’

Heartbreak High is vanaf 27 november 2020 te zien op Netflix