Met zo’n naam kan het haast geen toeval heten. Dirk De Wachter schreef een boek over, jawel, wachten. In de inleiding van Wachten (Uitgeverij Lannoo) citeert deze Vlaamse psychotherapeut de filosoof Martin Heidegger: ‘Een vraag kunnen stellen, betekent: te kunnen wachten, desnoods een leven lang’. Toen hij dat las, drong het tot hem door dat wachten een levenshouding was, schrijft De Wachter.
Over die levenshouding gaat het in dit boek, en zal De Wachter bij VPRO Boeken in gesprek gaan met Lotje IJzermans. De hedendaagse mens is het wachten verleerd, stelt De Wachter. Bol.com bezorgt dezelfde middag nog het ‘s ochtends aangeklikte product. Een chatbericht dient binnen het uur beantwoord te worden, anders worden we ongeduldig. Een Tindercontact moet dezelfde avond nog tot een spetterende seksdate leiden.
De Wachter stelt daar de twijfel tegenover, het wikken en wegen, het bedachtzaam afwachten. Dat betoog is overigens niet nieuw. Kees van Kooten schreef jaren geleden al over de verdwijnende ‘tussentijd’: de tijd tussen het maken van de vakantiefoto en het moment dat de afgedrukte kiek bij de fotowinkel werd opgehaald.
In zijn boek verbindt De Wachter dit inzicht aan filosofie en psychologie. Dat resulteert in bevlogen pleidooien voor het lezen van poëzie (langzaam lezen, wegleggen, nog eens teruglezen), voor wandelen (op je schreden terugkeren, goed kijken, je verwonderen over je omgeving), voor verveling (uit verveling kan creativiteit ontstaan), voor deugden als terughoudendheid, bedachtzaamheid, nederigheid en bescheidenheid.
Interessant zijn de parallellen die De Wachter trekt naar andere vakgebieden. In de geneeskunde is afwachten al langer een gangbare behandelwijze. Liever ‘watchful waiting’ dan meteen ingrijpen. Ook in carrières is het soms beter de tijd te nemen om te groeien, wijzer te worden, dan snel naar een nieuwe positie te hoppen. En zelfs op de beurs leidt een pas op de plaats vaak tot hoger rendement dan aandelen direct te dumpen als ze omlaag gaan.
Soms kan De Wachter in zijn (mooi uitgegeven) boek wat soft uit de hoek komen, met zijn terugkerende nadruk op ‘verbinding’ en ‘zorg voor de medemens’. Maar steeds is daar toch ook de zelfrelativering en het besef dat vroeger heus niet alles beter was. En nee, het gaat hem niet om het (al niet meer zo) modieuze begrip ‘mindfulness’. Wachten moet niet iets zijn dat je even in een weekendretraite doet om daarna weer vol in de ratrace te stappen. Voor De Wachter is het meer dan dat: een levenshouding.