Hij is een van de bekendste fotografen die Nederland heeft gekend, en toch was het werk van Erwin Olaf (1959-2023) nog niet eerder geëxposeerd in het Stedelijk Museum te Amsterdam. Zelf was hij van mening dat het museum hem negeerde omdat hij te commercieel zou zijn. Directeur van het Stedelijk Rein Wolfs zegt in een interview met NRC dat Olafs foto’s eerder misschien inderdaad niet een tentoonstelling zouden halen, al kocht het museum zeker werk van hem aan. Maar de tijd is er nu wel rijp voor, dus hangen er zalen vol met Olafs journalistieke foto’s, studiofotografie, naaktbeelden, zelfportretten en de reeks natuurfoto’s die hij in de laatste jaren van zijn leven maakte. In Nu te zien! lopen we door de overzichtstentoonstelling in het Stedelijk heen.
Olafs zelfportretten zijn indringend, vooral het drieluik I wish, I am, I will be. Op de eerste foto staat een idealistische versie van zichzelf: strak, gespierd en met een gave huid. Op de tweede foto is zijn realistische zelf te zien, met tekenen van ouderdom op zijn gezicht. Op de derde foto is zijn haar grijs en loopt er een slangetje uit zijn neus; toen hij deze foto’s in 2009 maakte, was er jaren geleden longemfyseem bij hem gediagnosticeerd.
Olaf stierf in 2023, een maand nadat hij een longtransplantatie had ondergaan. Op een van zijn laatste foto’s – kort na zijn operatie genomen – is zijn arts te zien, met in beide handen een long van Olaf.