De afgelopen decennia ontstond in Nederland een kleurrijk arsenaal aan avontuurlijke muziekgroepen. Door de snoeiharde cultuurbezuinigingen van 2012 kreeg die zo geroemde ensemblecultuur een flinke knauw te verwerken. Een van die ensembles die ondanks alle stormen de rug recht hield was Calefax. Een Amsterdams muziekensemble met vijf hardwerkende durfals dat eigenhandig een nieuw muziekgenre op de wereld zette, het rietkwintet. Hun democratische verbond tussen hobo, klarinet, fagot, saxofoon en basklarinet bleek wonderwel te werken. Het rietkwintetformat kreeg overal navolging. De teller staat inmiddels op zeventig verschillende rietkwintetten, van de VS tot Kroatië.
Dit jaar behaalt Calefax de gezegende leeftijd van veertig jaar. Van 20 tot en met 23 november viert het rietkwintet uitgebreid feest in het Muziekgebouw Aan ‘t IJ in Amsterdam. Naast een eigen optreden zijn er rietkwintetten uit de hele wereld uitgenodigd. Tijdens het festival neemt Calefax ook afscheid van zijn vaste basklarinettist Jelte Althuis. In het nieuwe jaar wordt naar een opvolger gezocht. Vanavond is het rietkwintet te gast tijdens Podium Klassiek en blikken ze terug op hun rijke loopbaan.
Een bijzondere carrière is het zeker. Het begon allemaal op het Amsterdamse Barlaeus Gymnasium. Tijdens het eeuwfeest van het gymnasium in 1985 legden vijf studenten de basis voor het latere rietkwintet. Op het debuutrecital prijkte werk van Willem van Manen. Leden van het allereerste uur, saxofonist Raaf Hekkema en fagottist Alban Wesly, kregen de smaak te pakken, en Calefax zag het levenslicht. De maffe naam ontleent het kwintet overigens aan een oud scheepsconstructiebedrijf op het Amsterdamse Bickerseiland.
Vele jaren verder is deze studentenclub uitgegroeid tot een wereldwijd toerend en docerend ensemble. Op het onlineplatform reedquintet.net biedt Calefax een database aan met al hun geliefde kwintetarrangementen, opdrachtcomposities en repertoirestukken. Een succesverhaal waar voorlopig nog geen eind aan komt.